و از جمله آنچه در مورد إِسْحَاقِ النَّخَعِيِّ و الشَّرِيعِيِّ، لعنهما اللّٰه، وارد شده است، از شیخ من رَضِيَ اللّٰهُ عَنْهُ، گفت: أَسَدُ بْنُ الهَيْثَمِ برای ما حدیث گفت، گفت: الشیخ أَبُو عَبْدِ اللّٰهِ الحُسَيْنُ بْنُ حَمْدَانَ الخُصَيْبِيِّ، برای من حدیث گفت، گفت: عَسْكَرُ بْنُ مُحَمَّدُ الفَارِسِيِّ برای من حدیث گفت: بر مولایم امام حسن عسکری -عَزَّ عَزُّهُ- ، وارد شدم، در حالی که إِسْحَاقَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ إِبَّانَ النَّخَعِيِّ در سمت راست مولا نشسته بود و الشَّرِيعِيُّ در سمت چپ او. پس در دل خود گفتم: به اللّٰه سوگند، این دو فضیلتی عظیم‌تر از این نشستن نمی‌خواهند. پس مولا چشمش را بالا برد و آنچه در دل من بود را دانست، و فرمود: "ای عَسْكَرُ، بخوان: ﴿پس کافران را چه شده که شتابان نزد تو می‌آیند ❁ از راست و چپ، در گروه‌های متعدد؟ ❁ آیا هر یک از آنان طمع دارد که به بهشت پُرنعمت درآید؟ ❁ هرگز؛ همانا ما آن‌ها را از آنچه می‌دانند آفریدیم﴾." (تفسیر آیه به حضور منافقان و دشمنان در اطراف امام برای کسب مقام ظاهری، و اشاره به آفرینش آن‌ها از "آنچه می‌دانند" که اشاره به اصل پست آن‌ها در عقیده باطنی دارد).

[۶۲۸] وَعَنْهُ قَالَ: حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرٍ أَحْمَدُ بْنُ سَلْمَانَ النَجّادِيِّ قَالَ: حَدَّثَنَا أَبُو عَبْدِ اللّٰهِ مُحَمَّدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الرُوزُبَارِيِّ قَالَ: حَدَّثَنَا هِلاَلُ بْنُ العَلَاءِ الرِقِيِّ يَرْفَعُ الحَدِيثَ إِلَى عَبْدِ اللّٰهِ بْنِ مَسْعُودٍ قَالَ: سَأَلْتُ مَوْلَانَا أَمِيرَ المُؤْمِنِينَ -عَزَّ عَزُّهُ- عَنْ قَوْلِ اللّٰهِ تَعَالَى: ﴿وَقَالَ الَّذِينَ