نَضَّرَ اللّٰهُ وَجْهَهُ فَقُلْتُ: مَا عَلَامَةُ دَرَجَةِ الصَفَاءِ لِلمُؤْمِنِ؟ فَقَالَ: هُوَ أَنْ يَقِلَّ زِنَاهُ وَيَكْثُرَ نِكَاحُهُ، فَقُلْتُ: يَا مَوْلَايَ لَخِّصْهُ لِي؟ فَقَالَ: مَعْنَى يَقِلُّ زِنَاهُ أَيْ: لَيْسَ يَكُونُ فِي العَالَمِ الَّذِي هُوَ فِيهِ أَحَدٌ يَحْتاجُ أَنْ يَسْأَلَهُ عَنْ مَسْأَلَةٍ لِيَأْخُذَ مِنْهُ فِيهَا جَوَابًا، وَمَعْنَى يَكْثُرُ نِكَاحُهُ: إِنَّهُ مَا يُسْأَلُ عَنْ مَسْأَلَةٍ إِلَّا يَأْتِي بِجَوَابِهَا.

ثُمَّ قَالَ لِي: إِنَّ المُؤْمِنَ لَا يُجِيبُ إِلَّا بِعِلْمٍ وَبِحَقٍّ فَمَنْ اِسْتَعْمَلَ هٰذَا الحَدِيثَ عَلَى ظَاهِرِهِ وَكَانَ لِأَحَدِكُمْ تِلْمِيذٌ وَسَأَلُهُ عَنْ مَسْأَلَةٍ لَا يَعْلَمُ جَوَابَهَا فَيَسْتَحِي أَنْ يَنْقَطِعَ عَنْ الجَوَابِ فَيُجِيبُهُ بِغَيْرِ الصَوَابِ، فَيَكُونُ كَمَا قَالَ اللّٰهُ: ﴿وَلَا تَقْتُلُوا أَوْلَادَكُمْ خَشْيَةَ إِمْلَاقٍ ۖ نَّحْنُ نَرْزُقُهُمْ وَإِيَّاكُمْ ۚ إِنَّ قَتْلَهُمْ كَانَ خِطْئًا كَبِيرًا﴾¹ فَإِنَّهُ إِذَا أَجَابَهُ عَمَّا سَأَلَ بِغَيْرِ عِلْمٍ فَقَدْ قَتَلَهُ.

و روایت شده از مولایمان صَادِق -عَزَّ عَزُّهُ- ، که او فرمود: هر مردی که با زبانش چیزی از حق را وصف کند ولی به آن عمل نکند، منافق است. گفتم: ای مولای من، چه چیزی را با زبانش وصف می‌کند و به آن عمل نمی‌کند؟ فرمود: اِیمان را وصف می‌کند ولی حقِ مؤمن (حقوق اخوت) را نمی‌شناسد.

و از شیخ من أَبِي الفَتْح مُحَمَّدِ بْنِ الحَسَنِ البَغْدادِيِّ، گفت: شیخ مورد اعتماد، أَبُو الحُسَيْنِ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ الجَلِيِّ ، برای من حدیث گفت: از السَيِّدَ أَبَا عَبْدِ اللّٰهِ الخُصَيْبِيِّ، خداوند رویش را شاداب گرداند، پرسیدم و گفتم: علامت درجه صَفَا برای مؤمن چیست؟