کس از بخل نفس خویش در امان بماند، پس آنان همان رستگارانند﴾ و اشاره در این امر به معرفت به او و به عمل به اطاعتش است، زیرا ایمان کامل نمی‌شود مگر با عمل.

[۶۱۵] وَقَدْ سُئِلَ مَوْلَانَا الصَادِقُ -عَزَّ عَزُّهُ- فَقِيلَ لَهُ: يا مَولَايَ مَا مَعْنَى قَوْلِ اللّٰهِ -عَزَّ وَجَلَّ- : ﴿وَمَن يَكْفُرْ بِالْإِيمَانِ فَقَدْ حَبِطَ عَمَلُهُ وَهُوَ فِي الْآخِرَةِ مِنَ الْخَاسِرِينَ﴾ ¹ فَقَالَ: "هُوَ تَرْكُ العَمَلِ بِشُرُوطِهِ".

و از مولایمان صَادِق -عَزَّ عَزُّهُ- ، پرسیده شد و به او گفته شد: ای مولای من، معنای کلام اللّٰه عزّ و جلّ چیست: ﴿و هر کس به ایمان کافر شود، پس عملش تباه شده است و او در آخرت از زیانکاران است﴾ پس فرمود: آن کفر به ایمان، ترک عمل به شروطش است.(اشاره به اینکه کفر به ایمان، صرفاً انکار زبانی نیست، بلکه عمل نکردن به لوازم و شروط ایمان باطنی است).

[۶۱۶] وَرُوِيَ: عَنْ مَوْلَانَا الصَادِقِ -عَزَّ عَزُّهُ- أَنَّهُ قَالَ: "أَيُّمَا رَجُلٍ وَصَفَ بِلِسَانِهِ شَيْئًا مِنَ الحَقِّ وَلَمْ يَعْمَلْ بِهِ فَهُوَ مُنَافِقٌ" قُلْتُ: وَمَا يَصِفُ بِلِسَانِهِ يَا مَوْلَايَ وَلَا يَعْمَلُ بِهِ؟ قَالَ: "يَصِفُ الإِيمَانَ وَلَا يَعْرِفُ حَقَّ المُؤْمِنِ".

وَعَنْ شَيْخِي أَبِي الفَتْح مُحَمَّدِ بْنِ الحَسَنِ البَغْدادِيِّ رَضِيَ اللّٰهُ عَنْهُ قالَ: حَدَّثَنِي الشَيْخُ الثِقَةُ أَبُو الحُسَيْنِ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ الجَلِيِّ قَدَّسَ اللّٰهُ رُوحَهُ قَالَ: سَأَلْتُ السَيِّدَ أَبَا عَبْدِ اللّٰهِ الخُصَيبِيِّ