(علم و عمل نکردن به آن)

[۶۱۱] وَحَدَّثَنِي شَيْخِي أَبُو الفَتْح مُحَمَّدُ بْنُ الحَسَنِ البَغْدادِيِّ رَضِيَ اللّٰهُ عَنْهُ بِإِسْنادِهِ عَنْ رِجالِهِ عَنْ السَيِّدِ الرَسُولِ -عَزَّ عَزُّهُ- أَنَّهُ قَالَ: "أَشَدُّ النَاسِ حَسْرَةً يَوْمِ القِيامَةِ عَالِمٌ عَلِمَ عِلْمًا وَلَمْ يَعْمَلْ بِهِ أَلْقاهُ إِلَى تِلْمِيذِهِ فَعَمِلَ بِهِ فَإِذَا كَانَ يَوْمُ القِيَامَةِ نَظَرَ إِلَى تِلْمِيذِهِ مَاضِيًا بِعَمَلِهِ إِلَى الجَنَّةِ وَهُوَ مَاضٍ بِعَمَلِهِ إِلَى النَارِ".

و شیخ من، أَبُو الفَتْح مُحَمَّدُ بْنُ الحَسَنِ البَغْدادِيِّ، رَضِيَ اللّٰهُ عَنْهُ، به اِسنادش از راویانش، از پیامبر -عَزَّ عَزُّهُ- ، برایم حدیث گفت که او فرمود: حسرت‌بارترین مردم در روز قیامت، عالمی است که دانشی آموخته ولی به آن عمل نکرده است. آن علم را به شاگردش القا کرده و او به آن عمل کرده است. پس چون روز قیامت شود، آن عالم به شاگردش نگاه می‌کند که با عملش به سوی بهشت می‌رود، در حالی که خودش با عملش به سوی آتش می‌رود.(تأکید بر لزوم عمل به علم باطنی).