گویی آن شراب، در حالی که گرمای روز او را می‌گیرد، ظرف عقیقی است که لبه‌اش را با طلا پوشانده‌ای.

درخشش سَلْسَل است، هرگاه که نسبت داده شود، و نورش از پرتوِ عبدالله بن سبأ است.

( شطرنج )

[۶۰۷] وَرَوَاهُ الثَقَفِيُّ عَنْ الحَكَمِ قاَلَ: رُوَيَ إِسْمَاعِيلُ بْنُ جَعْفَرٍ يَلْعَبُ بِالشَطَرَنْجِ، فَقِيلَ ذٰلِكَ لمَوْلَانَا الصَادِقِ -عَزَّ عَزُّهُ- فَقَالَ: "مَكِيدَةٌ تُسْتَعَادُ عَلَى الأَعْدَاءِ، وَمُعَيَّنَةً عَلَى الخَلْقِ، وَالعَداوَةُ لِمَنْ خالَفَكُمْ، وَقِيلَ: عَلَى مُلْكِ الطَاغِيَةِ".

ثقفی از حکم آن را روایت کرد، گفت: روایت شده که إِسْمَاعِيلُ بْنُ جَعْفَرٍ پسر امام صادق شطرنج بازی می‌کرد. این موضوع به مولایمان صَادِق -عَزَّ عَزُّهُ- ، گفته شد. پس فرمود: حیلتی است که برای غلبه بر دشمنان استفاده می‌شود، و یاری‌دهنده بر خَلق، و دشمنی با کسانی که با شما مخالفت کردند. و گفته شد: بازی شطرنج حیلتی است بر علیه حکومت ستمگر.(تأویل بازی شطرنج به استعاره‌ای از مبارزه و کینه‌جویی با دشمنان).