بِقَوْلِي وَهُوَ الحَقُّ: ﴿عَالِيَهُمْ ثِيَابُ سُندُسٍ خُضْرٌ وَإِسْتَبْرَقٌ ۖ وَحُلُّوا أَسَاوِرَ مِنْ فِضَّةٍ وَسَقَاهُمْ رَبُّهُمْ شَرَابًا طَهُورًا﴾¹ "

و روایت شده که چون روز قیامت شود، پروردگار، که ذکرش متعالی است، خواص را در حضورش جمع می‌کند، و سفره هایی برایشان نصب می‌شود که از آن می‌خورند و شراب میانشان می‌گردد و می‌نوشند. پس به داوود می‌گوید: بندگانم را به شادی درآور. پس او ایشان را به شادی درمی‌آورد. آنگاه جام شراب به بالاترین مرتبه اخوان می‌رسد، اما از نوشیدن امتناع می‌کنند. پس ملائکه می‌گویند: چرا نمی‌نوشید؟ می‌گویند: مولایمان به این چیز به ما وعده نداده است! پس ملائکه می‌گویند: به چه چیزی به شما وعده داده است؟ می‌گویند: به ما وعده داده است که ما را با دست خودش سیراب کند. پس این سخن بر ملائکه گران می‌آید. پس اللّٰه سبحانه و تعالی می‌فرماید: بندگانم راست گفتند؛ به آنان وعده دادم با کلامم، و آن حق است: ﴿بر تن آن‌ها جامه‌های ابریشمی نازک سبز و دیباج ضخیم است؛ و با دستبندهایی از نقره آراسته شده‌اند، و پروردگارشان شرابی پاکیزه به آنان نوشانید﴾.

(تأویل شراب طهور که مستقیم از دست ذات نوشیده می‌شود).