و معنای این سخنِ ما «و دستانشان را برای درخواست (سؤال) دراز نمی‌کنند» این است: یعنی از اضداد و مخالفانِ خود درباره‌ی تعالیم و نشانه‌های دینشان پرسش نمی‌کنند.

( التقیة )

[۱۱۱] وَحَدَّثَنِي مَوْلَايَ وَشَيْخِي أَنَالَهُ اللّٰهُ الرِضَا وَبُلُوْغَ المُنَى بِإِسْنَادِهِ إِلَى سَيِّدِنَا أَبِي خَالِدِ بْنِ عَبْدِ اللّٰهِ الكَابُلِيِّ إِلَيْهِ التَسْلِيمُ أَنَّهُ قَالَ: دَخَلْتُ عَلَى مَوْلايَ عَلِيَّ بْنَ الحُسَيْنِ -عَزَّ عَزُّهُ- يَوْمًا فَقَالَ لِي: "يَا أَبَا خَالِدٍ، إِنَّ قَوْمًا مِنْ أَصْحَابِكَ يُحَدِّثُونَ النَاسَ بِسِرِّنَا وَيُذِيعُونَ إِلَيْهِمْ عِلْمَنَا" فَقُلْتُ: يَا مَوْلَانَا أَنْتَ أَعْلَمُ بِهِمْ، قَالَ: فَدَفَعَ إِلَيَّ خَاتَمًا كَانَ فِي يَدِهِ وَقَالَ: "أقْرَأْ مَا عَلِيهِ فَقَرَأْتُ مَا عَلَى فَصِّهِ فَإِذَا عَلَيْهِ مَكْتُوبٌ اِلْزَمْ التَقِيَّةَ تَنْجُ" ثُمَّ قَالَ: "يَا أَبَا خَالِدٍ، اِلْتَقِيَةُ دِينِي وَدِينُ آبَائِي وَأَجْدَادِي، فَمَنْ لَا تَقِيَةَ لَهُ لَادِينَ لَهُ".

و مولا و شیخ من خداوند او را به خشنودی و رسیدن به آرزوها نائل گرداند برایم چنین حدیث گفت، با سند خود که به سرور ما ابی‌خالد بن عبدالله کابلی که تسلیم بر او باد می‌رسد، که او گفت: روزی بر مولایم علی بن حسین که عزت و بزرگی‌اش باد وارد شدم، پس به من فرمود: «ای اباخالد، گروهی از یاران تو، راز ما را برای مردم