[۶۰۳] وَعَنْهُ أَيْضًا عَلَيْهِ السَلَّامُ قَالَ: كُنَّا مُجْتَمِعِينَ فِي غُرْفَةٍ نَتَنَاوَلُ عَبْدَ النُورِ وَإِذَا بِالحَائِطِ قَدْ اِنْشَقَّ وَكَفٌّ قَدْ خَرَجَ مِنْهُ وَفِيهِ أُقْحُوَانَةٌ فَحَيَّانَا بِهَا وَقَالَ: "اِنْتَشُوا بِخَمْرٍ، حَلَالٌ لَكُمْ مَعَكُمْ، حَرَامٌ لَكُمْ مَعَ غَيْرِكُمْ" فَنَظَرْنَا الكَفَّ فَإِذَا هِيَ كَفُّ مَوْلَانَا الصَادِقِ -عَزَّ عَزُّهُ- فَقَدْ أَمَرَنَا بِاِسْتِعْمَالِ التَقِيَّةِ مَعَ المُخَالِفِ وَنَهَى عَنْ اِسْتِعْمَالِهَا مَعَ الأَخِ المُؤالِفِ.

و از او نیزسلام خدا بر او باد، گفت: در اتاقی جمع بودیم و مشغول نوشیدن شراب بودیم، ناگهان دیوار شکافته شد و کفی از آن بیرون آمد و در آن گل بابونه بود. پس با آن ما را تحیت گفت و فرمود: از شراب مست شوید؛ برای شما حلال است در حالی که با شماست در میان اخوان، و برای شما حرام است در حالی که با غیر شماست در حضور مخالفان. پس به دست نگاه کردیم، آن دست مولایمان صادِق -عَزَّ عَزُّهُ- ، بود. پس او به ما امر کرد که تقیّه را با اهل ظاهر به کار ببریم و از به کار بردن آن با برادر موافق نهی نمود.

[۶۰۴] وَرُوِيَ أَنَّهُ إِذا كَانَ يَوْمُ القِيَامَةِ يَجْمَعُ الرَبَّ تَعَالَى ذِكْرُهُ الخَاصَّةَ بَيْنَ يَدَيْهِ، وَتُنْصَبُ لَهُمْ مَوَائِدُ يَأْكُلُونَ وَتَدُورُ عَلَيْهِمْ الخَمْرَةُ فَيَشْرَبُونَ فَيَقُولُ لِداوُدَ: أَطْرِبْ عِبادَكَ فَيَطْرِبُهُمْ فَتَبْلُغْ الكَأْسُ إِلَى خَاصَّةِ الخَاصَّةِ فَيَأْبَوْنَ أَنْ يَشْرَبُوا فَتَقُولُ المَلائِكَةُ: لِمْ لَا تَشْرَبُونَ؟ فَيَقُولُونَ: مَا بِهٰذَا وَعُدْنَا مَوْلَانَا فَتَقُولُ المَلَائِكَةُ: بِأَيِّ شَيْءٍ وَعَدَكُمْ؟ فَيَقُولُونَ: وَعَدَنَا أَنْ يَسْقِيَنَا بِيَدِهِ فَيَعْظُمُ ذٰلِكَ القَوْلُ عَلَى المَلَائِكَةِ فَيَقُولُ اللّٰهُ سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى: "صَدَقَ عَبِيدِي بِهٰذَا وَعَدْتُهُمْ