پس مولایمان -عَزَّ عَزُّهُ- ، فرمود: همانا برای دوستداران ما نشانه‌هایی است که با آن‌ها شناخته می‌شوند.

حَنَّان گفت: پس گفتم: آن نشانه‌ها چیست؟

فرمود: همانا آن‌ها توحید را حقِ معرفت آن شناختند، و علمِ ایمان را با صفتش، و آنچه حق آن است و آنچه صفت آن است، استوار ساختند، و تأویل کتاب و حدود ایمان و شروط و حقوق آن را دانستند.

پس گفتم: ای مولای من، ندیدم که ایمان را تفسیر کرده باشید مگر در همین امروز.

فرمود: بله ای حَنَّان، سائل را نشاید که بپرسد مگر درباره ایمان.

حَنَّان گفت: پس گفتم: ای مولای من، اگر صلاح می‌دانید، آنچه فرمودید را برایم تفسیر کنید؟

فرمود: بله ای حَنَّان، چه نیکو گفتی:

هر کس گمان کند که خدا را با گمانه‌های ذهنی می‌شناسد، پس او مشرک است.

و هر کس گمان کند که غیرِ موجود را عبادت می‌کند، پس او معبود را نفی کرده است.

و هر کس گمان کند که اسم و مَعْنَى را عبادت می‌کند، پس شرک ورزیده و برای او شریکی قرار داده است.