و علی بن حکم از سلیمان بن جعفر بن ابراهیم جعفری علیه السلام روایت کرده است، گفت: بر مولایم ابوالحسن موسی عزتش والا باد وارد شدم و از ایشان درباره مسائلی پرسیدم و ایشان به من پاسخ دادند. سپس برخاستم تا خارج شوم که مولایم به من فرمود: «روزه‌ات را فاسد مکن.» عرض کردم: «ای مولای من، من روزه نیستم.» ایشان فرمود: «همانا مؤمن در دوران حاکمیت مخالفان همواره روزه‌دار است. پس از آنچه نزد توست سخنی مگو تا وقت افطارت فرا رسد.» عرض کردم: «ای مولای من، وقت افطار من کی فرا می‌رسد؟» فرمود: «آنگاه که قائم ما قیام کند.»
[۱۰۷] وَبِالإِسْنَادِ عَنْهُ -عَزَّ عَزُّهُ- أَنَّهُ قَالَ: "أَفْضَلُ النَاسِ مَنْ أَوْفَى بِالذِمَامِ وَسَكَتَ حَتَّى يَحْتَاجَ إِلَى الكَلَامِ".
و به اسناد از او روایت شده است که فرمود: برترینِ مردم کسی است که به پیمان و تعهد وفا کند و سکوت ورزد تا زمانی که به سخن گفتن نیاز افتد.
[۱۰۸] وَعَنْ مَوْلَانَا العَالِمِ -عَزَّ عَزُّهُ- أَنَّهُ قَالَ: "الصَمْتُ فِي دَوْلَةِ الطَوَاغِيتِ عِبادَةٌ".
و از مولای دانای ما عزتش والا باد روایت است که فرمود: سکوت در دولتِ طاغوت‌ها یا همان حاکمان ستمگر و سرکش عبادت است.