ظالم لنفسه است که برادرانش را بر نفس خود ترجیح می‌دهد و بدون درخواست به آنان نیکی می‌کند. و در کلام تقدیم و تأخیر وجود دارد، و مانند آن در کلام عرب بسیار است. شاعر گفته است:

وَرَأَيْتُ زَوْجَكِ فِي الوَغَى. مُتَقَلِّدًا رُمْحًا وَسَفَا

(و شوهرت را در جنگ دیدم، در حالی که نیزه و شمشیر بر دوش داشت.)

وَرَوَى قَدَّسَهُ اللّٰهُ فِي قَوْلِهِ تَعَالَى: ﴿وَتَفَقَّدَ الطَّيْرَ فَقَالَ مَا لِيَ لَا أَرَى الْهُدْهُدَ أَمْ كَانَ مِنَ الْغَائِبِينَ﴾¹ فَالهُدْهُدُ هُوَ شَخْصُ البَابِ

وَقَوْلُهُ: ﴿ فَمَكَثَ غَيْرَ بَعِيدٍ فَقَالَ أَحَطتُ بِمَا لَمْ تُحِطْ بِهِ وَجِئْتُكَ مِن سَبَإٍ بِنَبَإٍ يَقِينٍ﴾² هٰذا حَرْفُ إِسْتِفْهامٍ، أَيْ ما عَلِمْتُ إِلَّا مَا أَنْتَ أَعْلَمُ بِهِ مِنِّي وَلَا أَحَطْتُ إِلَّا بِمَا أَنْتَ مُحِيطٌ بِهِ، وَسَبَأُ إِسْمُ المَدِينَةِ فِي اليَمَنُ.

وَقَوْلُهُ عَنْ بَلْقِيسَ: ﴿إِنِّي وَجَدْتُّ امْرَأَةً تَمْلِكُهُمْ وَأُوتِيَتْ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ وَلَهَا عَرْشٌ عَظِيمٌ﴾³ أَيْ أُوتِيتَ مِنْ كُلِّ عِلْمٍ وَالعَرْشُ العَظِيمُ: العِلْمُ العَظِيمُ.

وَقَوْلُهُ: ﴿وَجَدتُّهَا وَقَوْمَهَا يَسْجُدُونَ لِلشَّمْسِ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَزَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطَانُ أَعْمَالَهُمْ فَصَدَّهُمْ عَنْ السَّبِيلِ فَهُمْ لَا يَهْتَدُونَ﴾⁴