و به روایت او درباره کلام خداوند متعال: ﴿أَرَأَيْتَ الَّذِي يُكَذِّبُ بِالدِّينِ ❁ فَذَٰلِكَ الَّذِي يَدُعُّ الْيَتِيمَ ❁ وَلَا يَحُضُّ عَلَىٰ طَعَامِ الْمِسْكِينِ ❁ فَوَيْلٌ لِّلْمُصَلِّينَ ❁ الَّذِينَ هُمْ عَنْ صَلَاتِهِمْ سَاهُونَ ❁ الَّذِينَ هُمْ يُرَاءُونَ ❁ وَيَمْنَعُونَ الْمَاعُونَ﴾پس گفت: آنکه دین باطن را تکذیب می‌کند، او عثمان است؛ و الدّین: او سید محمد -عَزَّ عَزُّهُ- است. پس او کسی است که آنچه را سید میم از توحید مولای ما أَمِيرِ النَحْلِ آورده، تکذیب می‌کند.
(پس اوست که یتیم را به سختی میراند دور می‌کند): و یتیم در اینجا ابوذر است، و این به سبب آن است که عثمان ابوذر را به رَبْذَة (مکانی در بیابان) تبعید کرد.
(و بر خوراک مسکین تشویق نمی‌کند): پس مسکین در اینجا مؤمن عارف است که به معرفت اللّٰه آرامش می‌یابد. و طعام او : شنیدن علم باطنی از علمای کامل و واصل است، و این دسترسی به علم در دولت ضد ممنوع است.
و معنی قول خداوند: وَلَا يَحُضُّ عَلَى طَعَامِ الْمِسْكِينِ: یعنی امرکننده امر نمی‌کند. در نسخه‌ای دیگر: پس گفت آنکه دین را تکذیب می‌کند، سُجْكُوق (عمربن خطاب) است، لعنت خدا بر او باد.
(پس وای بر نمازگزاران): و آنان یاران باطن هستند، تفسیر آن است: پس وای بر ترک‌کنندگان نماز باطن و کسانی که از آن پس از شناخت باطنی آن ،غافل و فراموشکار