قَالَ: قَالَ مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ: الْوَالِدَانِ مُوسَى وَعَلِيُّ بْنُ مُوسَى، فَهُمَا وَالِدَاهُ فِي الْعِلْمِ وَهُمَا الْعَيْنُ وَالْمِيمُ .

و به اسناد او، از محمد بن سنان، از مفضّل بن عمر، گفت: امام جعفر صادق -عَزَّ عَزُّهُ- ، در تفسير سخن خداوند متعال: ﴿بر كسانی كه ايمان آورده و كارهای شايسته انجام داده‌اند، در آنچه پيش از اين چشيده‌اند گناهی نيست، هرگاه پرهيزگاری كنند و ايمان بياورند و كارهای شايسته انجام دهند، سپس پرهيزگاری كنند و ايمان بياورند، سپس پرهيزگاری كنند و احسان نمايند. و خداوند نيكوكاران را دوست دارد﴾ فرمود: بر مؤمن در دينش سه گونه تقيّه لازم است: تقيّه از اين خلق منكوس ، و تقيّه از مُقَزْمَنَه و تقيّه از كسانی كه خود را شبيه اهل حق می‌كنند، پس هنگامی كه به آن عمل كند، خداوند تمام آنچه در خشکی و درياست و آنچه آسمان بر آن سايه افكنده و زمين آن را حمل كرده است، بر او حلال كرده است. راوی گفت: پس به او گفتم: ای مولای من، چه چيزی بر مؤمن حلال شده است؟ فرمود: اين را نگو، بلكه بگو: چه چيزی بر مؤمن حرام شده است؟ گفتم: پس چه چيزی بر او حرام شده است؟ فرمود: بر او هی چیزی حرام نشده است مگر آنچه مؤمنی بر آن با اصرار و عناد مخالفت كرده باشد.

و روايت كرد، رضی الله عنه، در تفسير سخن خداوند -عَزَّ وَجَلَّ- : ﴿و كسی كه به پدر و مادرش گفت: اُف بر شما! آيا به من وعده می‌دهيد كه پس از مرگ زنده می‌شوم،