است كه اللّه احد همان امير نحل (علی) است، هيچ چيزی با او نيست و نه اسم (محمد) و نه باب (سلمان) و نه عرش و نه كرسی و نه آسمان و نه زمين، ﴿اللَّهُ الصَّمَدُ﴾ كسی كه جوف (توخالی نيست)، و بندگان با همت‌ها و اراده‌های خود به سوی او روی می‌آورند، سپس اسم را اختراع كرد و او همان ميم (محمد) است.
﴿فرزند نياورده و زاده نشده است ❁ و هيچ كس همتای او نبوده است﴾ او فرزندی نداشته است، و در آغاز امر و نه درتجلی‌ها ،مُحدَث نيست، و بلكه معنى (علی) به صورت احد، شخص، نور ظاهر شد كه توصيف و حدّ ندارد، جوفی (توخالی) ندارد كه گفته شود اَجوَف (توخالی) است، و چيزی با او نيست كه گفته شود او را فرزند است، و كسی پيش از او نبوده كه گفته شود او پدر است، و همتايی براى او نبوده است.
و كُفؤ: مانند (مثل) است نزد اهل تشبيه و عدد، و كسی كه از حق گمراه شد و در اينجا محمد و فاطر و حسن و حسين و محسن را قرار داد، زيرا آنان را همتاها قرار دادند و آنان را چيزی واحد شمردند، پس خداوند آن را از خود نفی كرد و خبر داد كه او فردی است كه همتا و شبيه و نظير ندارد، و بلكه اوست ﴿هيچ چيزی مانند او نيست و او شنوای بيناست﴾ سپس اسماء الحسنی خود را پديد آورد كه آنان ظاهر اين سوره هستند.