وَإِنْ حَدَّثَ صَدَّقَتَهُ وَإِنْ هَدَأَ وَقَّرْتَهُ". وَفِي ذٰلِكَ قَوْلُهُ -عَزَّ وَجَلَّ- : ﴿سَنَشُدُّ عَضُدَكَ بِأَخِيكَ﴾¹ دَلالَةٌ وَإِيضَاحٌ بِأَنَّ اللّٰهَ تَعَالَى إِذَا أَيَّدَ مُؤْمِنًا بِمَعْرِفَةِ مُؤْمِنٍ فَقَدْ عَضَّدَهُ، وَإِنْ قَطَعَ المُؤْمِنُ أَخَاهُ فَقَدْ قَطَعَ دِينَهٌ.

از مولای ما صادق عزتش والا باد روایت شده است که فرمود: «هیچ اُخُوَّتی صحیح نیست تا آنکه اُبُوَّتی ثابت گردد. و هر برادری‌ای گسستنی است مگر برادری ایمانی، که آن پیوندی استوار و سببی ناگسستنی است. از او ارث می‌بری و او از تو ارث می‌برد، به او ارث می‌دهی، با او مواسات و همیاری می‌کنی و او را با خود برابر می‌دانی. هرگاه از تو پیشی گرفت، او را به مقصد می‌رسانی، و هرگاه غنیمتی یا سودی به دست آوردی، با او تقسیم می‌کنی. خانه‌اش را آباد می‌کنی و در پی ایثار برای او هستی. بر شادمانی‌اش حریصی و از عیب‌هایش چشم می‌پوشی. اگر غایب بود، جانشین او می‌شوی و اگر حاضر بود، او را بزرگ می‌داری. اگر سخن گفت، تصدیقش می‌کنی و اگر آرام بود، احترامش می‌کنی.»

و این سخن خداوند عز و جل در این باره: ﴿ما بازوی تو را با برادرت استوار خواهیم کرد﴾، دلالت و توضیحی است بر اینکه خداوند تعالی هرگاه مؤمنی را با معرفت