طَاهِرَةَ المِيَاهِ وَكَانَ مَلِكٌ مِنَ المَلائِكَةِ مَرَّ بِهِ، فَاِسْتَعْظَمَ عِبَادَتَهُ وَقَالَ: رَبِّ أَرِنِي ثَوَابَ عَبْدِكَ هٰذَا، فَأَرَاهُ اللّٰهُ ذٰلِكَ، فَاِسْتَقَلَّهُ المَلِكُ فَأَوْحَى اللّٰهُ تَعَالَى إِلَيْهِ أَنْ اِصْحَبْهُ، فَأَتَاهُ المَلِكُ فِي صُورَةِ إِنْسِيٍّ فَقالَ لَهُ العَابِدُ: مَنْ أَنْتَ؟ فَقَالَ المَلِكُ: أَنَا رَجُلٌ عَابِدٌ بَلَغَنِي مَكَانَكَ وَعِبَادَتَكَ فَأَتَيْتُ لِأَعْبُدَ اللّٰهَ مَعَكَ فَلَمَّا أَصْبَحَ الصَبَاحُ قَالَ لَهُ المَلِكُ: إِنَّ مَكَانَكَ لَنَزِهٌ وَمَا يَصْلُحُ إِلَّا لِلعِبَادَةِ فَقَالَ العَابِدُ: إِنَّ لِمَكَانِنَا عَيْبًا؟ فَقَالَ المَلِكُ: وَمَا العَيْبُ؟ فَقَالَ العَابِدُ: لَيْسَ لِرَبِّنَا بَهِيمَةٌ، وَلَوْ كَانَ لَهُ حِمَارٌ رَعَيْنَاهُ فِي هٰذَا المَوْضِعِ، فَإِنَّ هٰذَا الحَشِيشَ يَضِيعُ، فَقالَ لَهُ المَلِكُ: أَوَمَا لِرَبِّنَا حِمَارٌ؟ فَقَالَ العَابِدُ: لَوْ كَانَ لِرَبِّنَا حِمَارٌ لَمَا كَانَ يَضِيعُ هٰذَا الحَشِيشُ فَأَوْحَى اللّٰهُ إِلَى المَلِكِ: إِنَّمَا أَتَيْتُهُ ثَوابَهُ عَلَى قَدْرِ عَقْلِهِ".

و با همین سند از خود او، از شیخ ابی الحسین محمد بن علی الجلی قدّس الله روحه، از مولا صادق -عَزَّ عَزُّهُ- روایت است که گفته شد:فلانی در عبادت و دینداری خود به مرتبه‌ای نیکو رسیده است که فراتر از وصف است.مولای ما -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود:عقلش چگونه است؟ گفته شد:نمی‌دانیم.

فرمود:همانا ثواب به اندازه عقل است. مردی از بنی اسرائیل بود که خدا را در جزیره‌ای سبز و خرم، پردرخت و دارای آب‌های پاک عبادت می‌کرد. و پادشاهی از فرشتگان بر او گذر کرد و عبادتش را بزرگ و شگرف یافت. و گفت: پروردگارا، ثواب این بنده‌ات