﴿گفت: پناه بر خدا، او پروردگار من است﴾: آيا به سخن ابی الخطاب كه تسليم بر او باد توجه نمی‌كنی، آنگاه كه گفت: "من خدای معبود به الوهیت هستم"؟ يعنی: من خدای معبود به واسطه اسم هستم. و اين عجيب‌ترين موضعی است كه مولايمان يوسف -عَزَّ عَزُّهُ- در اين سوره فرمود، و اشاره‌ی او به اسم برای بزرگداشت منزلت او نزد اوست. و چگونه چنين نباشد در حالی كه اسم نفس او و راز او و حجاب او است؟
﴿جایگاه مرا نیکو داشت﴾: يعنی توحید و معرفت من را نيكو داشت. زيرا اسم ظاهر و من باطن هستم، و او گوینده و من خاموش هستم. و او جایگاه مرا نیکو داشت: يعنی نيكوترين خانه‌های مرا در عبادت برای من و رساندن تبليغ از جانب من و واسطه بودن بين من و خلقم، نيكو ساخت.
و وجه ديگر:(او پروردگار من است)، يعنی پروراند برای من دعوتی را كه او را برای آن نصب كردم، پس هيچ مانعی آن را قطع نكرد و هيچ بازدارنده‌ای آن را منع ننمود. و چگونه چنين نباشد در حالی كه او را اسم اعظم و پروردگار رحیم قرار دادم؟
و سخن او: ﴿جایگاه مرا نیکو داشت﴾ اين متوجه زليخاست، يعنی جایگاه تو را نيكو داشت، زيرا تو را به من شناساند و توحيد مرا به تو بخشيد. و من او را چنان قرار دادم