نُه معجزه روشن دادیم؛ پس از بنی‌اسرائیل بپرس، آنگاه که به سوی آنها آمد و فرعون به او گفت: ای موسی! به گمان من تو سحر شده‌ای﴾.

و در مظهر عیسی: شفای کور مادرزاد و پيس و زنده کردن مردگان.

و در مظهر محمد: به حركت درآوردن ابرها و تكه تكه كردن آهن. پس اينها همان آيات هستند، و خطاب در اينجا به زید بن حارثه، آنکه به او خبر داده شده برمی‌گردد.

﴿به راستی ما آن را قرآنی عربی نازل کردیم، باشد که بیندیشید﴾: نازل کردن همان سخن گفتن است. او باطن بود، پس ظاهر شد، و پنهان بود، پس آشكار گرديد، و خاص و عام آن را شنيدند. عربی بودن آن به اين دليل است كه جز در اين مظهر به عربی سخن نگفت. و اما آنچه پيش از آن از جميع مظاهر در ادوار بزرگ و ادوار کوچک بود، او با ساير لغت‌ها سخن گفت.

﴿ما بهترین قصه‌ها را به واسطه وحی این قرآن بر تو حکایت می‌کنیم، در حالی که پیش از آن از بی‌خبران بودی﴾:پس وحی در اينجا از اسم به سوی الْمُنَبَّأِ بدون واسطه بود. و سخن او: ﴿در حالی که پیش از آن از بی‌خبران بودی﴾: يعنی در گذشته از ادوار گذشته در مورد آن نشنيده بودی.

﴿آنگاه که یوسف به پدرش گفت: ای پدر! من یازده ستاره و خورشید و ماه را دیدم، دیدم که برای من سجده می‌کنند﴾: پس يازده ستاره همان نوادگان يعقوب هستند در