﴿أُولَٰئِكَ عَلَىٰ هُدًى مِّن رَبِّهِمْ ۖ وَأُولَٰئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ﴾ فَهَذِهِ صِفَاتُ الْمُؤْمِنِينَ ﴿إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا سَوَاءٌ عَلَيْهِمْ أَأَنذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنذِرْهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ﴾ أَنْظُرُ أَرْشَدَكَ اللَّهُ إِلَى الْكَلَامَيْنِ وَمَا مَدَحَ بِهِ مَوْلَانَا -عَزَّ عَزُّهُ- عِبَادَهُ الْعَارِفِينَ بِهِ، وَذَمَّ الْكَافِرِينَ الَّذِي حَقَّتْ عَلَيْهِمْ كَلِمَةُ الْعَذَابِ وَعُمُوا عَنْ طَرِيقِ الصَّوَابِ كَيْفَ قَالَ تَعَالَى فِيهِمْ ﴿خَتَمَ اللَّهُ عَلَىٰ قُلُوبِهِمْ وَعَلَىٰ سَمْعِهِمْ ۖ وَعَلَىٰ أَبْصَارِهِمْ غِشَاوَةٌ ۖ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ﴾ هَذَا الْعَذَابُ يَحِلُّ بِهِمْ بَعْدَ الْفِعْلِ عُقُوبَةً لَهُمْ، لِأَنَّ اللَّهَ تَعَالَى عَدْلٌ لَا يَجُورُ بِقَضَائِهِ.

﴿کسانی که به غیب ایمان می‌آورند و نماز را برپا می‌دارند﴾ : منظور از غیب ، اميرالمؤمنين مولايمان أَمِيرُ النَّحْلِ است عزتش والا باد، همانطور كه بر منبر عظمت خود فرمود: "ظاهر من امامت و وصايت است، و باطن من غيبی است که درک نمی‌شود"؛ پس غیب خود اوست. و نماز، برپاداشتن آن:شناخت اسم است كه او به معنی متصل است.

﴿ و از آنچه به آنها روزی داده‌ایم انفاق می‌کنند﴾: از شأن مؤمن اين است كه در راه خدا انفاق كند، و از انفاق اين است كه وقتی مؤمن دانست، به علم خود عمل كند و به برادرش بياموزد و آن را به او برساند. و همچنين اگر غنيمتی بدست آورد و بر چيزی از كالای دنیا قدرت يافت و دانست كه برادرش به آن محتاج‌تر است، آن را بدون او به خود اختصاص ندهد. پس اگر او را مقدم ندارد، پس بايد با او تقسيم كند.