( تفسير آياتي از سوره بقرة )

﴿الم ❁ ذَٰلِكَ الْكِتَابُ لَا رَيْبَ ۛ فِيهِ﴾:

اما «الف» پس او مقداد است، و «لام» سلمان است، و «ميم» پس او سید محمد است.

ذَلِكَ الْكِتَابُ لَا رَيْبَ فِيهِ (آن كتابی که در آن شکی نیست): او همان إسم است، و او همان تورات است و او همان انجیل است و او همان مصحف است و او همان زبور است و او هر كتاب نازل شده‌ای است.

و لَا رِيبَ فِيهِ (در آن شکی نیست): يعنی هيچ ترديدی در آن نيست بلكه او حق است.

و به درستی كه خداوند گفت: آن كتاب، منظورش سید محمد است و نه غير او، مانند قول شاعر كه می‌گويد:

ما زِلْتُ أَطْرَدُ ظَهْرَهُ بِالرُّمْحِ مَعْ قَوْلِي لَهُ أَجْفَالُ أَنِّي ذَاكَا

يعنی: مخاطب می‌داند كه من همانم.

لَا رِيبَ فِيهِ (در آن شکی نیست): يعنی شكی در آن نيست، ليكن محمد عزعزه آن شخصی نيست كه شما گمان می‌كنيد كه او را با چشمان خود می‌بينيد و او را به تمام نقصان‌ها نسبت می‌دهيد، در حالی كه او از آن‌ها منزه است، بلكه او پروردگار رحيم است.