می‌گويم: آری، من پروردگار عالميانِ علوی و سفلی هستم. و هرگاه بگويد: مَالِكِ يَوْمِ الدِّينِ ، می‌گويم: آری و مالک دنيا و پادشاهی هستم. إِيَّاكَ نَعْبُدُ: پس به درستی كه بنده برای خود دعا می‌كند و اين قولِ الْمُنَبَئِ است.

﴿وَإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ ❁ اهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِيمَ﴾ و شيعه در مصحف ابن مسعود روايت كرده است: وَهَذَا صِرَاطُ عَلِيٌّ مُسْتَقِيمٌ (و این صراط علی است مستقیم)؛ پس اگر چنين باشد، در اينجا الصِّرَاطُ همان شناخت است و اين سخن الْمُنَبَئِ است.

﴿صِرَاطُ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ (راه کسانی که به آنها نعمت دادی)﴾ آنان الْعَالَمُ الْكَبِيرُ الْعُلْوِيُّ (عالم بزرگ علوی) هستند؛ (بنده) می‌خواهد كه او را به مراتب الرُّوحَانِيِّينَ (روحانیون) برساند.

﴿غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَلَا الضَّالِّينَ ﴾ پس غضب‌شدگان، يهود هستند زيرا آنها گفتند: به درستی كه خداوند بر آنان غضبناك است، و اگر از آنان راضی می‌شد، پادشاهی را به آنها می‌سپرد. پس اين آيه شامل حال آنها می‌شود. و لَا الضَّالِّينَ (و نه گمراهان): اين به مسيحيان برمی‌گردد.

شيخ ما، پيشوای ما و امام طایفه‌ی ما، السيد أبو عبد الله الحسين بن حمدان الخصيبي فرمود: بلكه اين آيه به كسی برمی‌گردد كه پروردگاری مولایمان علی -عَزَّ عَزُّهُ- را انكار كرد. و در مورد قوله تعالى: ﴿وَلَقَدْ آتَيْنَاكَ سَبْعًا مِّنَ الْمَثَانِي وَالْقُرْآنَ الْعَظِيمِ﴾: