آن «حاءِ» اول (امام حسن) است و الرَّحِيمُ: «حاءِ» دوم (امام حسین) است و آن دو نام ظريف هستند، يکی از آن دو ظريف‌تر از ديگری است زيرا گفته می‌شود: رَجُلٌ رَحِيمٌ (مردی مهربان) و گفته نمی‌شود: رَجُلٌ رَحْمَانٌ (مردی رحمان).
و اين بدان جهت است كه اوّلین تجلی، چنانكه او در سطرِ امامت بود، مقام حسن عزعزه بود و او همان سید محمد عزعزه است. زيرا اگر إسم به هزار شخص ظاهر می‌شد، آن هزار نفر اسامیِ معنا و حُجُبِ او بودند و آنان در حقيقت سيد محمد هستند. و للَّهِ سه حرف است، نامی ويژه برای معنى -عَزَّ عَزُّهُ- است ، زيرا با آن اشاره نمی‌شود مگر به سوی او. پس هنگامی كه «الف» بر آن داخل شود، اللَّهُ چهار حرف می‌شود و او سيد محمد است. اگر منظور تو از آن معنى باشد، درست گفته‌ای و اگر منظور تو از آن محمد باشد، درست گفته‌ای (تأکید بر صحة هر دو تأویل). اين است آنچه من از آن دانستم و بالاتر از هر صاحب علمی، داناتری است.
﴿الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ﴾ الحمد نام ميم است، گفته می‌شود: ستایش و کبریا و عزت از آن خداست و آنچه شبيه اينهاست. و اينها نام‌های سید محمد عزعزه هستند و برای معنى هستند، نام‌هايش والا باد.
رَبِّ الْعَالَمَينَ: السيد الميم است. زيرا او دو جهان عالم بالا و نوری و عالم پايين و خاکی را ظاهر ساخت، خلقشان كرد و هستي‌شان بخشيد همانگونه كه ذكر كرديم.