آيا به سخن خداوند -عَزَّ وَجَلَّ- نمی‌نگری: ﴿ای كسانی كه ايمان آورديد، همانا بسياری از عالمان يهودی و راهبان اموال مردم را به باطل می‌خورند و از راه خدا باز می‌دارند؛ و كسانی كه طلا و نقره را ذخيره می‌كنند و آن را در راه خدا انفاق نمی‌كنند، پس آنان را به عذابی دردناک بشارت ده﴾. يعنی آن را ذخيره می‌كنند، زيرا كسی كه راه و طريق خدا را خواسته باشد، اين مسير را نمی‌پيمايد، زيرا مؤمنان ارواحی بدون اجساد هستند در اين عالم. پس محبّت طلا و نقره از مردم بر حسب نزديك‌تر و نزديك‌تر به مبدأ مسخ خواهد بود. پس هركس به تناسخ نزديك‌تر باشد، محبّتش شديدتر است، و هركس دورتر باشد، كراهتش شديدتر است، به سبب دوری جسمش از آن. پس اگر كسی بپرسد: نفسی كه سنگ را می‌شكند، در چه چيزی خواهد بود؟ می‌گویيم: در سنگ بزرگ، و چون شكسته شود، در سنگ‌های بزرگ حاصل از آن شكستن خواهد بود تا اينكه ريز شود و به سنگ ديگری منتقل گردد. و همچنين آهن و طلا و نقره وارد آتش می‌شوند و برای آن‌ها ناله و فريادی می‌شنوی، و برای ديگر سنگ‌ها و كاشي‌ها كه بريانی می‌شوند نيز ناله‌شان را از عظمت عذابی كه بر آن‌ها فرود می‌آيد می‌شنوی. پس اين را بدان، و از مَولای خود به اسماء حسنی‌اش، عفو و بخشايش و ثبات بر آنچه از معرفت خود به تو نعمت داده است را بخواه، و در شب و روزت به سوی او تضرّع