تَكُونُ مِنَ النَّاسِ بِحَسَبِ الْأَقْرَبِ فَالْأَقْرَبِ، فَكُلَّمَا كَانَ إِلَى النَّسْخِ أَقْرَبُ كَانَ أَشَدَّ حُبًّا، وَكُلَّمَا كَانَ أَبْعَدَ كَانَ أَشَدَّ بُغْضًا لِبُعْدِ جَسَدِهِ مِنْهُ فَإِنْ قَالَ قَائِلٌ: تَكْسِرُ الْحَجَرَ النَّفْسُ فَبِمَاذَا تَكُونُ؟ قُلْنَا: فِي الْكَبِيرِ، فَإِذَا كُسِرَ كَانَتْ فِي الْكَبِيرِ مِمَّا يُكْسَرُ مِنْهُ إِلَى أَنْ يَصِيرَ دَقِيقَاً يُنْقَلُ إِلَى حَجَرٍ آخَرَ، وَكَذَلِكَ الْحَدِيدُ وَالذَّهَبُ وَالْفِضَّةُ يَدْخُلُ النَّارَ فَتَسْمَعُ لَهُ انْينَا، وَلِغَيْرِهِ مِنَ الْحِجَارَةِ وَالْقَرَامِيدِ الَّتِي تُشْوَى تَسْمَعُ أَنِينَهَا مِنْ عِظَمِ الْعَذَابِ الَّذِي يَحِلُّ بِهَا، فَاعْلَمْ ذَلِكَ وَاسْأَلْ مَوْلَاكَ جَلَّ ثَنَاؤُهُ بِأَسْمَائِهِ الْحُسْنَى الْعَفْوَ وَالْإِقَالَةَ وَالثَّبَاتَ عَلَى مَا أَنْعَمَ عَلَيْكَ بِهِ مِنْ مَعْرِفَتِهِ، وَابْتَهِلْ إِلَيْهِ فِي لَيْلِكَ وَنَهَارِكَ فَإِنَّهُ غِيَاثٌ مَنْ عَرَفَهُ، وَمُنْجِي مَنْ وَحْدَهُ بِتَوْفِيقِهِ وَرَحْمَتِهِ.

و با همان سند از محمد بن صَدَقَة العَنبَریّ عليه السلام از مَولای ما رِضا -عَزَّ عَزُّهُ- روايت شده است كه فرمود: دو سنگ مسخ‌شده كسانی هستند كه ارواح تمام اين دنيا را بَرقَرار می‌دارند و دو رُكن دولت ابليس هستند؛ اين دو را دوست نمی‌دارد مگر كسی كه از اصل آن‌ها باشد. محمد بن صَدَقَة گفت: درباره‌ی آن پرسيدم؟ گفته شد: پدر آن دوستدار سنگ‌ها به سنگريزه در رُسوخيّه (مسخ در قالب جمادات) سِلك يافته بود، پس روحش مشتاق طلا و نقره است. پس كسی كه از آن پدر باشد، از دو جهت مشتاق است: يكي اينكه از طرف پدرش است، و ديگری اينكه او در انواع مسخ‌شدگان جاری است. پس طلا و نقره، ارواح كسانی مانند اين‌ها خواهد بود.