﴿وَلَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ وَنَعْلَمُ مَا تُوَسْوِسُ بِهِ نَفْسُهُ ۖ وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ﴾¹ وَقَوْلُهُ: ﴿وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْكُمْ وَلَٰكِن لَّا تُبْصِرُونَ﴾² فَيُعْرَضُ عَلَيْهِ عَمَلُهُ وَمَا اسْتَحَقَّهُ وَمَا اكْتَسَبَهُ مِنْ خَيْرٍ وَشَرٍّ، فَإِنْ كَانَ مُؤْمِنًا فَقَدْ عَلِمَ أَنَّهُ مَاضٍ إِلَى رَحْمَةِ مَوْلَاهُ حَيْثُ اسْتَحَقَّ مِنْ دَرَجِ النَّعِيمِ، وَإِنْ كَانَ كَافِرَاً مُخَالِفَاً فَقَدْ رَأَى جَمِيعَ فِعْلِهِ وَمَا اكْتَسَبَهُ وَعَلِمَ مَا هُوَ صَائِرٌ إِلَيْهِ مِنْ دَرَجِ الْعَذَابِ الْمُقِيمِ كَمَا قَالَ السَيِّدُ مُحَمَّدٌ -عَزَّ عَزُّهُ- : حَرَامٌ عَلَى كُلِّ نَفْسٍ أَنْ تَخْرُجَ مِنْ دَارِ الدُّنْيَا حَتَّى تَعْلَمَ مُسْتَقَرَّهَا إِمَّا إِلَى الْجَنَّةِ أَوْ إِلَى النَّارِ".

و با همان سند از شيخم رضی الله عنه از مشايخش، از مَولای صادق الوَعد -عَزَّ عَزُّهُ- روايت شده است كه از او درباره‌ی سخن خداوند پرسيده شد: ﴿و هيچ يك از شما نيست مگر آنكه وارد آن می‌شود؛ اين امری حتمی و قضاشده بر پروردگار توست﴾. مَولای ما فرمود: "آن ورود همان دعوت حقّ است. چاره‌ای نيست كه مؤمن و كافر در اين دنيا بدانند كه مَولای ما اميرالنَّحل خدای خدايان و پروردگار پروردگاران است. پس چون هنگام مرگ و تناسخ او فرا رسد، اميرالمؤمنين را می‌بيند، چنانكه خداوند فرمود: ﴿و همانا ما انسان را آفريديم و می‌دانيم كه نفسش چه وسوسه‌ای به او می‌كند و ما از رگ گَردَن به او نزديك‌تريم﴾، و سخن او: ﴿و ما از شما به او نزديك‌تريم، ولی شما نمی‌بينيد﴾. پس كارش و آنچه را كه سزاوارش شده و از خير و شرّ كسب كرده بر