وَآخِرُ قُمْصِ النُّسُوخِيَّةِ فِي الْبَشَرِيَّةِ التَّأْنِيثَ، وَمِنْهَا تَنْتَقِلُ إِلَى الْمِسُوخِيَّةِ كَالْقِرْدِ، أَلَا تَرَى أَنَّهُ لَا يَتْرُكُ شَيْئاً لِأَنَّهُ يَأْكُلُ بِيَدِهِ وَيَضْحَكُ بَفيهِ، وَسَائِرُ الْحَيَوَانِ يَأْكُلُ بِفَمِهِ وَيَضْحَكُ بِأَعْضَائِهِ، فَإِنَّ الْكَلْبَ إِذَا حَرَّكَ ذَنْبَهُ فَقَدْ ضَحِكَ، وَكَذَلِكَ الثَّعْلَبُ وَالسِّنَّوْرُ وَالدُّبُّ أَيْضًا خِلَقَتُهُ قَرِيبَةٌ مِنْ خِلْقَةِ ابْنِ آدَمَ وَمِنْهُ، إِلَى أَنْ تَصِيرَ رُكْبَتَاهُ فِي يَدَيْهِ فَيَكُونُ حِمَارًا وَمَا شَاكَلَهُ مِنْ هَيَاكِلِ الدَّوَابِّ، أَلَا تَرَى أَنَّهُ أَجْوَدُهَا ذَكَاءً وَحِسَّاً، وَأَشَدُّهَا حِفْظًا لِلطُّرُقَاتِ، ثُمَّ إِلَى الْخَيْلِ وَالْبِغَالِ وَالْحَمِيرِ وَالْجَمَالِ، فَتَصِيرُ لِحْيَتُهُ ذَنَبُهُ، أَعَاذَنَا اللَّهُ وَكَافَّةَ الْمُؤْمِنِينَ مِنْ ذَلِكَ وَقَدْ رُوِيَ أَيْضًا أَنَّ أَوَّلَ التَّنَاسُخِ الْفِيلُ وَمِنْهُ إِلَى الْجَمَلِ.

و از سَيِّد ما المُفَضَّل بن عُمر الجُعفِی درود بر او باد روايت شده است كه گفت: به مَولای ما صادق -عَزَّ عَزُّهُ- گفته شد: چرا كافر از مرگ بيزار است؟ پس -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: زيرا نفس او از صورت انسانی، از بلاء و سختی شديدی خارج شده است، پس او ناخوش می‌دارد كه به آنچه از آن خارج شده است بازگردانده شود.

و آخرين پيراهن تناسخ در بَشريت، مؤنث شدن است، و از آنجا به مسخ كامل مانند ميمون منتقل می‌شود. آيا نمی‌بينی كه ميمون چيزی را ترك نمی‌كند، زيرا با دستش می‌خورد و با دهانش می‌خندد، در حالی كه ساير حيوانات با دهانشان می‌خورند و با اعضای بدنشان می‌خندند (كنايه از حركت دم سگ و روباه و...)؟ زيرا سگ هنگامی كه دمش را تكان می‌دهد، خنديده است، و روباه و گربه نيز چنين‌اند. و خِرس نيز