عُمر دادخواهی كرد، پس به آن اَعرابی گفت: «آن دست من است كه هر كجا بخواهد، آن كار را انجام می‌دهد» (اشاره به قدرت علی بر عُمر).

و باطنيان عراق درباره‌ی اين حَسَنات كه ذكر كرديم گفتند: چوبی كه از آن بوهای خوش خارج می‌شود ، و هر هيْزُمي كه در آتش سوزانده می‌شود، جسم عُمر است لعنت خدا بر او باد و آن بوی خوشی كه از آن چوب (عود) استشمام می‌شود، همان الفاظی است كه ذكر كرديم و عُمر به آن‌ها تكلّم كرد، پس به سبب آن در دنيا پاداش داده شد.

[۵۰۸] وَخَالَفَهُمْ شَيْخُنَا أَبُو عَبْدِ اللَّهِ قَدَّسَ اللَّهُ رُوحَهُ وَأَوْرَدَ الْحَقَّ فِي قَوْلِهِ وَرِوَايَتِهِ عَنْ الْعَالِمِ -عَزَّ عَزُّهُ- : "إِنَّ الْجِسْمَ الثَّانِيَ وَعُنْصُرَهُ الْكَدَرُ وَالظُّلْمَةُ وَمَا يَتَوَلَّدُ مِنْهَا الْأَدْوِيَةُ الْكُرْهَةُ فِي الشَمِّ وَالْإِسْتِعْمَالِ، وَمَا كَانَ مِنْ أَنْوَاعِ الطِّيبِ الْمُخْتَلَفِ فِي مَذَاقِهِ وَزَكَاوَتِهِ فَهُوَ مِنْ مَرَاجِعِ اجْسَادِ الْمُؤْمِنِينَ". بَلْ الْحَسَنَاتُ الَّتِي ذَكَرْنَاهَا قَدْ جُوزِيَ عَلَيْهَا بِمَا نَالَهُ مِنَ الْمُلْكِ وَعُلُوِّ الْأَمْرِ وَطَاعَةِ الْعَالَمِ الْمُظْلِمِ لَهُ إِلَى وَقْتِنَا هَذَا، فَاعْلَمْ ذَلِكَ.

و شيخ ما ابوعبدالله قدّس الله روحه با آن‌ها مخالفت كرد و حق را در سخن و روايت خود از امام -عَزَّ عَزُّهُ- بيان داشت: "همانا جسم عمر و عنصر او تيرگی و ظلمت است و آنچه از آن‌ها متولد می‌شود، داروهای ناخوشایند در بو و استفاده هستند، و آنچه از انواع عطريات است كه در مزه و پاكيزگی آن اختلاف است، مرجعش از بازگشت