سندش از سَكْد بن وَمَشحوز لعنت خدا بر او باد برای من روايت كرد: كه عمر به مَولای ما اميرالمؤمنين جلّت قُدرتُه نگريست در حالی كه عمامه را بر گردن او پيچيده و او را به سوی بيعت كشيدند، پس عُمرخنديد. پس سَيِّد ما سلمان منه السلام به او گفت:چه چيزی تو را به خنده انداخت ای ابن الخَطّاب؟پس گفت: چگونه نخندم و حال آنكه عمامه را بر گردن او می‌بينم و او خودش را با آن‌ها می‌كشد، در حالی كه اگر بخواهد آسمان را بر زمين و زمین را بر آسمان برگرداند، هر آينه اين كار را می‌كند، و اگر بخواهد همه هستی را كوبيده كند، هر آينه اين كار را می‌كند.

[۵۰۶] وَرَوَاهُ شَيْخِي رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ مُحَمَّدَ بْنَ إِبْرَاهِيمَ النُّعْمَانِيِّ رَحِمَهُ اللَّهُ عَنْ زَازِمِدَ وَسَكَدَ لَعَنَهُمَا اللَّهُ فَقُلْتُ: يَا سِيدِي، أَيُّ شَيْءٍ سَمِعْتَ مِنْ الشُّيُوخِ فِي الْأَوَّلِ وَالثَّانِي، وَأَوَّلُ مَا نُقِلَا فِيهِ مِنَ الْمَسُوخِيَّةِ؟ فَقَالَ: سَمَاعِي فِيهِ عَنْ ثِقَاتِي أَنَّ أَوَّلَ قُمُصِهِمَا كَانَا حِمَارَيْنِ ذَكَرَيْنِ وَفَرْجَيْنِ.

وَإِنَّنِي اجْتَمَعْتُ بِالشَّيْخِ أَبِي الْحُسَيْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ الْجَلِيِّ نَضَّرَ اللَّهُ وَجْهَهُ وَذَكَرْتُ لَهُ مَا قَالَهُ أَبُو الْفَتْحِ النُّعْمَانِيِّ، فَقَالَ: إِنَّ شَيْخَنَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ قَدَّسَ اللَّهُ رُوحَهُ سُئِلَ عَنْهُمَا فَقَالَ: إِنَّهُمَا يُنْقَلَانِ فِي سَائِرِ الْمَذْبُوحَاتِ وَالْمَمْسُوْخَاتِ إِلَى يَوْمِ الْكَشْفِ، فَيَكُونُ مِنْهُمَا مَا هُوَ مَسْطُورٌ مِنْ إِعَادَتِهِمَا إِلَى الْبَشَرِيَّةِ وَقَتْلِهِمَا وَذَبْحِهِمَا وَحَرْقِهِمَا، أَلْفَ قَتْلَةٍ وَأَلْفَ ذَبْحَةٍ وَأَلْفَ حَرْقَةٍ مُتَدَارَكَةٍ مُتَأَلِّفَةٍ، ثُمَّ يَكُونُ لِلْبَارِي تَعَالَى ذِكْرُهُ فِيهِمْ الْبَدْءُ وَالْمَشِيئَةُ.