اساس عقیده پرسیدم؛ پس مرا با تندی راند. سپس پنج سال دیگر با او همراهی کردم و دوباره از او پرسیدم؛ باز مرا راند. سپس پنج سال دیگر با او همراهی کردم تا آنکه وفاتش فرارسید. به او گفتم: «خداوند میان من و تو حاکم باشد، اگر از من بپرسد در روز قیامت، می‌گویم: پنجاه سال با عثمان بن رزین علیه السلام همراهی کردم اما او تو را به من نشناساند.» پس عثمان گفت: «مرا بنشان.» او را نشاندم، پس بر روی زمین برایم نوشت: «إِلِیَّا» (نام امیرالمؤمنین علی به زبان سریانی و در کتب آسمانی پیشین). گفتم: «إِلِیَّا؟» فرمود: «تو خود گفتی.» سپس دراز کشید و از دنیا رفت.

شارح در اینجا می‌گوید ماوردی ذکر کرده است که عثمان سؤال‌کننده و فرات پاسخ‌دهنده بوده است، و این نزد خردمندان و اهل بصیرت صحیح‌تر است، زیرا فرات بن احنف «یتیم دین خدا» است (لقبی که به فردی با جایگاه روحانی بسیار والا اطلاق می‌شود که مستقیماً تحت تربیت الهی است).

[۸۰] وَبِرِوَايَتِهِ عَنْ اليَقْطِينِيِّ عَنْ الكَرْخِيِّ عَنْ أَبِي سَمِينَةَ عَنْ اِبْنِ سِنَانٍ وَزَيْدِ بْنِ طَلْحَةَ عَنْ يُونُسَ بْنِ ظَبْيانَ عَلَيْهِ السَلَامُ عَنْ مَوْلَانَا الصَادِقِ -عَزَّ عَزُّهُ- أَنَّهُ قَالَ: "مَا مَدَحُ اللّٰهُ إِلَّا القَلِيلَ فَلَا تَكُونُوا مِنَ الأَكْثَرِينَ بِدَعْوَتِكُمْ مَنْ لَيْسَ مِنْكُمْ".