پروردگارم بی‌نياز و كريم است﴾، پس اين دو كه تخت را آوردند ستوده هستند، و اولی مِقداد است، و دومی صاحب قدرت، آصِف بن بَرخيا عزّت آلاؤه است.

و ضد با سَيِّد دانيال با بُختنَصر و پسرش جُوَيْن ظاهر بود، و با سادات، زكريا و يحيی و المَسيح -عَزَّ عَزُّهُ- م با هَرْدوس المَلِك و يهوذا الأسخريُوطی و بولس و يهوذای مقتول كه سَيِّد مسيح شَبَه خود را بر او انداخت، ظاهر بود، و در ايرانيان با كِسْرَی اَبَرويز و هُرمُز انوشيروان كه پيامبر -عَزَّ عَزُّهُ- به او نامه نوشت و او نامه‌اش را سوزاند و به اين خاطر حكومتش منقرض شد و حكومت از ايرانيان با فعل او زائل گشت، ظاهر بود، و از اشخاص او بَهرام جُوَيْن است، و با عبدالمطّلب با أبرَهَة بن الصَبّاح و الجُلَنديّ بن كَرْكَر صاحب فيل ظاهر بود.

و با سَيِّد محمد -عَزَّ عَزُّهُ- با اشخاصشان ظاهر بود، از جمله: ابو جهل عُمر بن هشام، و ابو لَهَب ضِرار، و ابو سُفيان صَخر بن حَرب كه لشكر احزاب را گرد آورد، و عمرو بن عبد وُدّ العامِریّ، و الحُطَيئَة، و عُقبه بن ابی مُعيط، و سُراقَة بن مالك الفَزاریّ، و چهار چشم چشمان بد، و حَفصَه.

سپس نُه گروه كه خداوند تعالی در كتابش ذكر كرد و فرمود: ﴿و در شهر، نُه گروه بودند كه در زمين فساد می‌كردند و اصلاح نمی‌نمودند﴾ و آن‌ها همان‌ها هستند هر چند اسم‌هایشان متفاوت است و آن‌ها عبارتند از: ابوبكر و عُمر و عُثمان و طلحه و سَعد و