شخص او بودند، و با هود -عَزَّ عَزُّهُ- با عادِ اَصغَر و سَدوم كه گوينده‌ای از مردم می‌گويد: اين حكم سَدوم است، ظاهر بود، و با سَيِّد صالح با پی‌كننده شتر ماده و سادِم الجَبّار و عابِر ظاهر بود، و با إبراهيم -عَزَّ عَزُّهُ- با نَمرود بن كُوش بن كَنعان و وزيرش خُوبال ظاهر بود، و با يعقوب -عَزَّ عَزُّهُ- عِملاق الجَبّار و وزيرش عَماليق ظاهر بود.

و با موسی و هارون -عَزَّ عَزُّهُ- ما: فِرعون مصر بود كه همان الوليد بن مُصعَب است و اشخاصش: قارون و هامان است كه او همان سامری و همان عثمان است، و گوساله، اولی و دومی جوهر گوساله و حقيقت آن هستند كه آن دو ابوبكر و عُمر می‌باشند.

و با داوود و سليمان -عَزَّ عَزُّهُ- ما با جالوت الجَبّار و صَخْرِ العِفريت كه خاتم را ربود و بر ملك سليمان نشست، ظاهر بود، و او آن عِفريت جِنّی نيست كه خداوند سبحانه از قول او حكايت كرد: ﴿عفريتی از جنّ گفت: من آن را پيش از آنكه از جايگاهت برخیزی، برايت می‌آورم، و من بر آن قویّ و امين هستم﴾، بلكه غير از اوست، ﴿گفت: آن كه دانشی از كتاب نزد او بود، آصف بن برخيا گفت: من آن را پيش از آنكه چشم بر هم زنی، برايت می‌آورم، پس هنگامی كه سليمان آن تخت را نزد خود مستقرّ ديد، گفت: اين از فضل پروردگارم است تا مرا بيازمايد كه آيا شكر می‌كنم يا كفران می‌ورزم؟ و هر كه شكر كند، برای خود شكر می‌كند، و هر كه كفران ورزد، همانا