ثُمَّ صَحِبْتُهُ خَمْسًا وَحَضَرَتْهُ الوَفَاةُ فَقُلْتُ لَهُ: اللّٰهُ بَيْنِي وَبَيْنَكَ إِذَا سَأَلَنِي أَقُولُ: صَحِبْتُ عُثْمَانَ بِنَ رَزِينٍ عَلَيْهِ السَلَامُ خَمْسِينَ سَنَةً فَلَمْ يُعَرِّفُنِي بِكَ، فَقَالَ عُثْمَانُ: أَجْلِسْنِي، فَأَجْلَسْتُهُ فَخَطَّ لِي فِي الأَرْضِ "إِلِيَّا" فَقُلْتُ: إِلِيَّا، فَقَالَ: "أَنْتَ قُلْتَ" ثُمَّ اِضْطَجَعَ فَمَاتَ.

ذَكَرَ المَاوَرْدِيُّ أَنَّ عُثْمانَ السَائِلَ وَفُرَاتُ المَسْؤُولُ، وَهُوَ حَقِيقٌ عِنْدَ ذَوِي العُقُولِ وَالدِرَايَةِ لأَنَّ فُرَاتَ بْنَ أَحْنَفَ يَتِيمُ دِينِ اللّٰهِ.

و به روایت او از سرور ما ابوعبدالله خُصَیبی خداوند مقامش را شریف گرداند با اسنادش به مولا صادق عزتش والا باد که ایشان فرمود: «همانا مؤمن هرگاه بخواهد معرفت خداوند تعالی را بر شخصی بگشاید و توحید او را بر وی القا نماید، خداوند سبحان بر آن دو آگاه و مشرف است. پس اگر در شنونده خیری ببیند، او را شنوا می‌سازد، وگرنه شنوایی‌اش را از آنچه به او القا می‌شود می‌پوشاند، و در این حال، خودِ او عز و جل شنونده آن چیزی است که مؤمن القا می‌کند. پس هرگاه یکی از شما با شخصی سخن گفت، باید بنگرد که چه می‌گوید و با چه کسی سخن می‌گوید، چرا که او در حقیقت با خداوند عز و جل سخن می‌گوید.»

و این را ابوعلی محمد بن جعفر بن عبدالملک بصری رحمه الله با اسنادش از عبدالله بن علا از مُعلّی بن خُنَیس علیه السلام از فرات بن اَحنَف علیه السلام روایت کرده است، گفت: چهل سال با عثمان بن رَزین همراهی کردم، سپس از او درباره اصل یا همان