محبّت آن‌ها نزد من نيايد مگر اينكه او را وارد بهشت خود كنم و هيچكس با مثقال ذرّه‌ای از عداوت آن‌ها نزد من نيايد مگر اينكه او را وارد دوزخم كنم، ای آدم: اينان برگزيدگان من از خلقم هستند، پس هنگامی كه آزمايش بر او جاری شد و در اشتباه افتاد و از بهشت فرو فرستاده شد، به آن‌ها متوسل شد، پس آنچه را كه مرتكب شده بود آمرزيد.
چنانكه تعالی فرمود: ﴿پس آدم از پروردگارش كلماتی دريافت كرد، پس او توبه‌اش را پذيرفت، همانا اوست توبه‌پذير و مهربان﴾ و سخن او به اِبليس لعنت خدا بر او باد: ﴿آيا استكبار ورزيدی يا از برترين‌ها بودی؟﴾، اشاره‌ای بود به اين اَسماء كِرام و اشخاص عظيم، و آن‌ها نزد من اشخاص المَشِيئَة، و الفِطرَة، و العِلم، و القُدرَة، و اللُّطف الخَفِيّ هستند، و معنی قديم آن‌هاست، كه نه داخل در آن‌هاست و نه از عدد آن‌هاست.
پس خداوند -عَزَّ وَجَلَّ- به اِبليس فرمود: ﴿گفت: پس از آن جايگاه خارج شو، كه تو رانده شده‌ای ❁ و همانا لعنت من تا روز قيامت بر توست ❁ گفت: پروردگارا، پس مرا تا روزی كه برانگيخته می‌شوند مهلت ده ❁ فرمود: همانا تو از مهلت داده‌شدگان هستی ❁ تا روز وقت معلوم ❁ گفت: پس به عزّت تو سوگند، همه‌ی آن‌ها را گمراه خواهم كرد ❁ مگر بندگان مخلص تو از ايشان را﴾.