پس تمام لذتی را که در این دنیا در همۀ قالب‌های جسدی چشیده است، می‌چشد. سپس در سینه ی پرنده‌ای از جنس خود به امانت گذاشته می‌شود، و از بهترین طعام‌ها می‌خورد، و چهل روز در کنار هر خوبی در جوار بهترین ساکنان، همسایه می‌شود. سپس به دار دنیا خارج می‌شود. و این همان برزخ است، هم برای مؤمن و هم برای کافر.

و کشتن با شمشیر، یک شخص است که غلبه می‌یابد، سپس غلبه داده می‌شود.

پس شمشیری که با آن می‌کُشی، با آن کشته می‌شوی (اشاره به دور و جزای اعمال در تناسخ و اینکه شمشیر خود،یک شخص است).

[۴۹۰] كَمَا قَالَ مَوْلَانَا وَقَوْلُهُ الْحَقُّ: "مَنْ جَرَّدَ سَيْفَ الْبَغْيِ قُتِلَ بِهِ"

وَرُوِيَ عَنِ السَيِّدِ الْمَسِيحِ -عَزَّ عَزُّهُ- أَنَّهُ مَرَّ عَلَى رَجُلٍ مَقْتُولٍ فَقَالَ: "قَتَلْتَ فَقُتِلْتَ وَسَيُقْتَلُ قَاتِلُكَ".

وَالْمَوْتُ أَعْلَى مِنَ الْقَتْلِ وَالْحَدِيثُ مَهُولُ

فَالْمَوْتُ هَاهُنَا مَوْلَانَا أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ -عَزَّ عَزُّهُ- وَالْقَتْلُ هُوَ السَيِّدُ الْمِيمُ -عَزَّ عَزُّهُ- فَالْمَوْتُ أَعْلَى مِنْهُ لِكَوْنِهِ مَعْنَاهُ، وَكَذَلِكَ كَانَ يُسَمِّي نَفْسَهُ فِي الْحَرْبِ يَقُولُ أَنَا الْمَوْتُ.