وَالْقَتْلُ بِالسَّيْفِ شَخْصٌ يُدَالُ ثُمَّ يَدِيلُ
فَالسَّيْفُ الَّذِي تَقْتُلُ بِهِ فِيهِ تُقْتَلُ.
پس نفس مؤمن باقی می‌ماند، زیرا هنگامی که با شمشیر یا غیر آن کشته شود، به چیزی شرافتمندتر از آنچه بود منتقل می‌شود. و کافر اگر کشته شود یا بمیرد، به چیزی پایین‌تر از آنچه بود منتقل می‌شود.
همان‌گونه که روایت شده: هنگامی که نفس دشمن خارج شود، در سِجّین فرو برده می‌شود، پس در آن هنگام هر عذابی را که در گذشته بر او گذشته است و آنچه در آینده به او خواهد رسید می‌چشد، و هر نعمتی را که در بشریت داشته است، فراموش می‌کند.
پس اگر به اندازۀ کافی تکرار تناسخ را گذرانده باشد، در چینه دان پرنده‌ای از جنس خود قرار داده می‌شود و تا روز کشف عذاب می‌بیند. و اگر چیزی از تکرار در تناسخ بر او باقی مانده باشد، در هیاکل تکرار می‌شود تا آنکه آنچه بر عهدۀ اوست، تمام کند و بر حسب استحقاق خود باقی بماند.
و مؤمن هنگامی که روحش از جسدش خارج شود، در چشمه‌ای که به آن چشمه زندگی می‌گویند فرو برده می‌شود.