مَعْنَى السِّقَايَةِ هُوَ أَنْ يَسْقِيَ الْعَارِفُ لِمَنْ عَرَفَهُ لِوَجْهِ اللَّهِ تَعَالَى وَالسِّقَايَةُ فِي الْبَاطِنِ هُوَ أَنْ تَسْقِيَ مِنْ مَاءِ الْمَعْرِفَةِ إِنْ كُنْتَ عَالِمًا لِمَنْ هُوَ أَقَلُّ مِنْكَ عِلْمًا وَتَرْوِيهِ وَمَعْنَى اسْتِلَامُ الْحَجَرِ: تَقْبِيلُهُ وَهُوَ أَنَّ اللَّهَ يُرِيدُ مِنْ عَبْدِهِ مَعْرِفَةَ بَاطِنِ الْحَجَرِ وَالْقَبُولُ مِنْهُ.

وَلَا اغْتِسَالٌ وَصَبٌّ وَلَا لِهَدِي مُقِيلُ

مَعْنَى الْإِغْتِسَالِ: هُوَ أَنْ يَغْتَسِلَ بِالْمَاءِ وَيَتَطَهَّرَ مِنَ الْجَنَابَةِ. وَالْجَنَابَةُ: هِيَ عِنْدَ أَهْلِ التَّوْحِيدِ مُجَانَبَةُ الْعِلْمِ بِلَا مَعْرِفَةٍ، فَإِذَا وَقَفْتَ عَلَيْهِ وَعَلِمْتَهُ فَقَدْ اغْتَسَلْتَ وَطَهَّرَكَ الْعَالِمُ بِالْعِلْمِ الَّذِي أَلْقَاهُ إِلَيْكَ، وَالْهَدْيُ عِنْدَ أَهْلِ الظَّاهِرِ: الذَّبِيحَةُ الَّتِي تُذْبَحُ بِمِنًى وَهِيَ فَرْضٌ عَلَيْكَ.

أَمَّا عِنْدَ أَهْلِ الْبَاطِنِ: مَعْنَاهُ أَنَّهُ مُفْتَرِضٌ عَلَيْكَ أَنْ تَهْدِيَ الْعِلْمَ إِلَى أَخِيكَ الْمُؤْمِنِ وَتُتْحِفَهُ بِهِ مِمَّا خَصَّكَ اللَّهُ -عَزَّ وَجَلَّ- وَرَزَقَكَ مِنْ دِينِكَ وَدُنْيَاكَ وَلَا تَحْوِجْ أَخَاكَ الْفَقِيرَ إِلَى سُؤَالٍ، بَلْ تَبْتَدِئَهُ بِهِ.

معنی آب‌دادن این است که عارف برای کسی که او را به خاطر خدای تعالی شناخته است، آب دهد. و سِقایَة در باطن این است که اگر عالم هستی، از آب معرفت به کسی که علمش از تو کمتر است، بنوشانی و او را سیراب سازی.

و معنی دست کشیدن یا بوسیدن حجر: بوسیدن این است که خداوند از بنده‌اش معرفت باطن حجر و قبول از او را می‌خواهد.

و نه شستشویی و ریختنی است و نه ذبیحه که بپذیرد.