وَالصَّوْمُ صَمْتٌ حَقِيقُ مَا فِيهِ قَالَ وَقِيلُ

فَشَهْرُ رَمَضَانَ هُوَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ، وَالصَّوْمُ هُوَ الصَّمْتُ الَّذِي أَظْهَرَهُ فِيهِ عَبْدُ اللَّهِ، فَصَارَ الصَّمْتُ أَصْلُ الصَّوْمِ وَهُوَ لُزُومُ التَّقِيَّةِ، لِأَنَّ الصَّمْتَ أَنْ لَا يَدْفَعَ أَحَدٌ عِلْمَ اللَّهِ إِلَى غَيْرِ مُسْتَحِقِّهِ وَلَا يُذِيعُهُ بَيْنَ غَيْرِ أَهْلِهِ فَمَنْ فَعَلَ ذَلِكَ فَقَدْ بَذَّرَهُ، وَمَنْ بَذَّرَهُ وَأَلْقَاهُ إِلَى غَيْرِ أَهْلِهِ كَانَ كَمَا قَالَ اللَّهُ تَعَالَى: ﴿إِنَّ الْمُبَذِّرِينَ كَانُوا إِخْوَانَ الشَّيَاطِينِ ۖ وَكَانَ الشَّيْطَانُ لِرَبِّهِ كَفُورًا﴾ ¹ .

و از مفضّل بن عمر علیه السلام روایت شده است که از او درباره قول خدای عزّ و جلّ: {وَمَا أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ حُنَفَاءَ وَيُقِيمُوا الصَّلَاةَ وَيُؤْتُوا الزَّكَاةَ ۚ وَذَٰلِكَ دِينُ الْقَيِّمَةِ} سؤال شد. پس ایشان علیه السلام فرمود: «عبادت برای معنی (علی) با اخلاص است، و محمد به سوی معنی که پروردگارش است هدایت می‌کند و به معرفت او می‌رساند، زیرا پادشاهی برای او و به دست اوست، و پاداش بر عهدۀ اوست.»

و روزه، سکوت حقیقی است که در آن قیل و قال نیست.