سَلْمَانُ لَيْسَ سِوَاهُ إِلَى الرَّسُولِ دَلِيلُ
لِأَنَّهُ وَإِنْ كَانَ وَرَدَ مِنْ بِلَادِ فَارِسَ وَأَظْهَرَ أَنَّهُ أَعْجَمِيٌّ فَلَيْسَ غَيْرُهُ بَاباً، وَلَا دَلِيلَ عَلَى الرَّسُولِ غَيْرُهُ، وَإِنْ أَظْهَرَ أَنَّهُ مُنْفَصِلٌ عَنْهُ فَهُوَ فِي الْحَقِيقَةِ مُتَّصِلٌ بِهِ دَالٌّ عَلَيْهِ.
و از مولای ما صادق -عَزَّ عَزُّهُ- سؤال شد: آیا حسن افضل است یا حسین؟ پس ایشان -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «هر دو از نظر فضل یکی هستند، جز اینکه حسن، امامِ حسین بود و حسین، امامِ حسن نبود.»
و این (اولویت حسن) همانند آن چیزی است که در ابتدای ظهور ذکر کردیم. و حسن، الرَّحمن است، و حسین، الرَّحیم است، و به همین دلیل فرمود: «این دو نام‌هایی لطیف هستند، که یکی لطیف‌تر از دیگری است.»
و به همین دلیل مغرب نامیده شد، زیرا اسم در آن غروب کرد ، و معنی (علی) آن را غایب ساخت و به سان صورتِ حسن ظاهر گشت، هنگامی که خواست برای عالَم بدون نشانه‌های أنزعیّة ظاهر شود.
و وقت عشاء: شخصِ سید حسین -عَزَّ عَزُّهُ- است، و همانا عشاء نامیده شد، زیرا خلقِ منکوس از او نابینا و کور گشتند، و عشاء مشتق از تاریکی است.