فَهَذِهِ إِحْدَى وَخَمْسُونَ رَكْعَةً ذَكَرَهَا السَّيِّدُ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ الْخَصِيبِيِّ شَرَّفَ اللَّهُ مَقَامَهُ فِي رِسَالَتِهِ شَرْحًا وَنَظْمًا فِي شِعْرِهِ، وَهِيَ بِالْعَدَدِ اثْنَانِ وَخَمْسُونَ رَكْعَةً وَاثْنَانِ وَخَمْسُونَ شَخْصَاً، لِأَنَّ الرَّكْعَتَيْنِ مِنْ جُلُوسٍ هُمَا رَكْعَةٌ وَاحِدَةٌ فِي الظَّاهِرِ لِإِجْمَاعِهِمْ أَنَّ صَلَاةَ الْجَالِسِ عَلَى النِّصْفِ مِنْ صَلَاةِ الْقَائِمِ.

پس این پنجاه و یک رکعت است که سید ابوعبدالله خصیبی خداوند مقامش را شریف گرداند در رساله‌اش به شرح و در شعرش به نظم ذکر کرد، در حالی که در عدد ظاهری پنجاه و دو رکعت و پنجاه و دو شخص می‌باشد، زیرا دو رکعت نشسته در عشاء در ظاهر یک رکعت حساب می‌شود، به دلیل اجماع ایشان که نماز نشسته نصف نماز ایستاده است.

مُحَمَّدٌ ثُمَّ فَاطِرٌ وَالشُبَّرَانِ أُصُولُ

وَالْكُلُّ مَعَهُمْ وَمِنْهُمْ هُمُ الْهُدَى وَالسَّبِيلُ

محمد، سپس فاطر و شبّران (حسن و حسین) اصولند و بقیه با ایشان و از ایشان هستند ایشان هدایت و راه هستند

فَالسَيِّدُ مُحَمَّدٌ -عَزَّ عَزُّهُ- هُوَ الظُّهْرُ لِأَنَّهُ أَوَّلُ الصَّلَوَاتِ وَهُوَ أَشْخَاصُ الْحَاءَاتِ وَبَدْءُ ظُهُورِهَا مِنْهُ، وَبِهِ يُظْهِرُ اللَّهُ أَمْرَهُ ظَاهِرَاً وَبَاطِنَاً، فَلِذَلِكَ سُمّيَ الظُّهْرُ وَهُوَ شَخْصُ صَلَاةَ الظُّهْرِ وَأَمَّا شَخْصُ صَلَاةِ الْعَصْرِ فَهُوَ السَّيِّدُ فَاطِرٌ -عَزَّ عَزُّهُ- لِكَوْنِهَا انْعَصَرَتْ مِنَ السَيِّدِ