دجله یا فرات یا آب‌های دیگر غرق شود، یا در رود نیل یا در دریای شور سوار شود و غرق گردد.
و خدای عزّ و جلّ آب‌های شور و شیرین را وصف نموده و فرمود: {ای دو دریا یکسان نیستند، این گوارا و شیرین است و نوشیدنش خوشگوار، و آن یکی شور و تلخ و گلوگیر...}. پس آب شیرین و گوارا: همان معرفت خدای تعالی است که نوشیدنش گواراست که از باب خارج می‌شود.
و این قول وارد شده به گفتارش: {او کسی است که دو دریا را در کنار هم قرار داد، این گوارا و شیرین و آن شور و تلخ...}. {هَٰذَا عَذْبٌ فُرَاتٌ} دلالت بر عمر بن الفرات دارد، و همانا اشاره به او با این آیه است، و این جز حق نیست، زیرا عمر بن الفرات همان باب است و او همان سلمان است و او همان أبو شعیب است، اگرچه نام‌هایش دور و ظهوراتش در هر ملت و زمانی به هم نزدیک شده‌اند.
و شور: همان ضِد است و او همان دومی است، خدا او را لعنت کند. و او همان إسحاق الأحمر و کسی است که از ابوابِ ضِد او را پیروی و یاری کرده است؛ همان‌گونه که سید سلمان بابِ هدایت در هر دور و ملتی است، اگرچه نام‌ها و کنیه‌هایش تغییر کرده است.