خدای تعالی فرمود: {شب را در روز داخل میکنی و روز را در شب...}. پس شب همان کافر است، زیرا محل و عنصُرِ ظلمت است، و روز همان مؤمن است، زیرا محل و عنصُر نور است. پس چون خداوند همه را در عالمِ مزاج (جهانِ ترکیب و اختلاط) قرار داد، کافر از مؤمن و مؤمن از کافر خارج می‌شود، برای نفوذ حکم و ثبوت قدرت.

پس خروج مؤمن از کافر و کافر از مؤمن به حکم تناسخ و تولید نسل است. پس کافر از مؤمن به توالد خارج می‌شود ، و مؤمن به معرفتِ خدا زنده است. و همچنین مؤمن که حیّ است، کافر جحدکننده را که میّت است، به دنیا می‌آورد. پس مؤمن همیشه زنده است و نمی‌میرد، بلکه به معرفتِ خدای تعالی باقی است، و کافر همیشه مرده است.

[تأويل بحرين (آب شور و شیرین)]

فَهَذِهِ إِشَارَةُ سَيِّدِنَا أَبِي عَبْدِ اللَّهِ الْحُسَيْنِ بْنِ حَمْدَانَ الْخَصِيبِيِّ شَرَفُ اللَّهُ مَقَامَهُ بِقَوْلِهِ: الْمَاءُ شَخْصٌ جَلِيلٌ، بِهِ الْحَيَاةُ تَطُولُ وَلَمْ يُرِدْ الْمَاءَ الَّذِي يُشْرَبُ، لِأَنَّهُ قَدْ يَشْرَبُ مِنْهُ الْإِنْسَانُ جُرْعَةً فَيُغْتَصُّ بِهَا وَيَشْرَقُ وَرُبَّمَا مَاتَ، وَقَدْ يَسْبَحُ فَيَغْرَقُ فِي دِجْلَةَ أَوْ الْفُرَاتِ أَوْ غَيْرِهَا مِنَ الْمِيَاهِ أَوْ يَرْكَبُ فِي النِّيلِ أَوْ فِي الْبَحْرِ الْمَالِحِ فَيَغْرَقُ.