[حكمة معرفة الأيتام وتدبير العالم]

وَبِهِمْ يَحْكُمُ الْمُنَجِّمُونَ فِي السُّعُودِ وَالنُّحُوسِ وَتَأْثِيرِ الْأَفْعَالِ وَتَدْبِيرِ الْعَالَمِ وَالْأَقَالِيمِ، وَلَا يَعْلَمُونَ حَقِيقَةَ أَشْخَاصِهَا، وَهُمْ فِي ذَلِكَ عَلَى طَرِيقٍ مِنْ طُرُقِ الْحَقِيقَةِ، وَوَصَلُوا إِلَى صِحَّةِ مَعْرِفَتِهِمْ، لِأَنَّهُمْ عِنْدَنَا الْأَيْتَامُ الْخَمْسُ الَّذِينَ بِأَيْدِيهِمْ مَقَالِيدُ الْمُلْكِ وَالتَّدْبِيرِ بِأَمْرِ الْمَوْلَى الْعَلِيِّ الْكَبِيرِ وَمَشِيئَةِ اسْمِهِ الْحَكِيمِ الْقَدِيرِ وَمَا فُوِّضَ إِلَى بَابِهِ مِنْ الْأَمْرِ الْخَطِيرِ وَلَوْ ذَهَبْنَا إِلَى الْبَحْثِ عَمَّا وَرَدَ فِي مَنْزِلَتِهِمْ لَمَا كُنَّا نَأْتِي مِنْ ذَلِكَ عَلَى الْيَسِيرِ لِأَنَّا مِنْ أَهْلِ الْمِزَاجِ وَالتَّقْصِيرِ، وَفِيمَا ذَكَرْنَاهُ كِفَايَةٌ لِمَنْ كَانَ لَهُ قَلْبٌ أَوْ أَلْقَى السَّمْعَ وَهُوَ شَهِيدٌ

و منجمان به واسطۀ ایشان است که در بابِ نیک‌بختی و شوم‌بختی و تأثیر افعال و تدبیر عالم و اقالیم حکم می‌کنند، در حالی که حقیقتِ اشخاص آن‌ها را نمی‌دانند. با این وجود، منجمان در حکم کردن به کواکب بر راهی از راه‌های حقیقت هستند و به صحتِ معرفتِ ایتام رسیده‌اند، زیرا ایشان در نزد ما ایتامِ پنج‌گانه هستند که کلیدهای مُلک و تدبیر به دستشان است.

به امرِ مولای علیِ کبیر و مشیتِ «اسمِ» او (محمد) حکیم قدیر، و آنچه از کار مهم و بزرگ به «بابِ» او واگذار شده است.