وَيُشَاهِدُهُ لَمْ يَغِبْ عَنْهُ وَهُوَ مَوْلَانَا الْحَسَنُ -عَزَّ عَزُّهُ- لَكِنَّهُ فِي ذَلِكَ عَلَى أَحَدِ وَجْهَيْنِ: إِمَّا أَنْ يَكُونَ مَوْلَانَا الْحَسَنُ لَمْ يَرَهُ أَهْلَ عِلْمٍ فَلَأجِلَ ذَلِكَ لَمْ يُلْقَهِ إِلَيْهِ، أَوْ يَكُونَ إِسْحَاقُ مَا آمَنَ بِمَوْلَانَا الْحَسَنِ -عَزَّ عَزُّهُ- : فَلِذَلِكَ مَا رَوَاهُ عَنْهُ، لَا غَيَّرَ اللَّهُ مَا بِنَا مِنْ نِعْمَةٍ وَثَبَتَنَا عَلَى ذَلِكَ بِمَنِّهِ وَكَرَمِهِ.

وَلِحَيْدَرَةَ وَلَدِ شَيْخِنَا أَبِي الْفَتْحِ قَدَّسَهُ اللَّهُ شعراً:

و به راستی از امامان -عَزَّ عَزُّهُ- م دربارۀ قولمان: "اَنزَع" (لقب علی عزعزه) روایت شده است، یعنی: "برداشتن این صورت از عالَم، و ملبس نشدن کسی جز او به آن، و ظاهر نشدن جز او با آن."

زیرا ما اگر او را در ظهورات مثلیه ، ظاهر به غیر صورت اصلی مانند صورت حجاب می‌بینیم، علت در ماست به خاطر مزاجی که داریم؛ در حالی که عالم عُلوی او را جز ظاهر به اَنزَع بَطین (لقب علی) نمی‌بینند، و او حق آشکار است.

و طایفه‌ای گفتند: "همانا اسحاق احمر نامیده شد، زیرا انار خورد و صورتش را مسح کرد، پس سرخی انار از دستش به آن چسبید."