[۴۷۵] كمَا قَالَ شَيْخُنَا: شَاءَ الْمَوْلَى -عَزَّ عَزُّهُ- إِظْهَارَهُمْ، وَأَنْ يَحْتَجِبَ بِهِمْ فَأَظْهَرَهُمْ كَمَا قَالَ السَيِّدُ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ الْخَصِيبِيِّ رَفَعَ اللَّهُ دَرَجَتَهُ فِي شِعْرِهِ الَّذِي فِيهِ بَيَانُ كُلِّ مُشْكِلٍ عَلَى طَالِبِ الْهِدَايَةِ:

فَهَؤُلَاءِ الْخَمْسَةُ هُمْ حَجْبٌ، أَلَا تَعْلَمُ يَا وَلَدِي أَنَّ الصُّورَةَ الْأَنْزَعِيَّةَ عَظِيمَةٌ جَلِيلَةٌ وَهِيَ ذَاتُ الْمَعْنَى وَحَقِيقَتُهُ الَّتِي لَمْ يَظْهَرْ بِهَا الْإِسْمُ عَلَى عِظَمِ مَنْزِلَتِهِ عِنْدَهُ، وَلَا قَمَّصَهُ بِهَا، بَلْ الظُّهُورَاتُ الْمِثْلِيَّةُ الَّتِى شَرَّفَهُ بِهَا فَغَيَّبَهُ تَحْتَ تَلَألُئِ نُورِ ذَاتِهِ وَظَهَرَ كَمِثْلِ صُورَتِهِ، فَكَيْفَ يُقْمَّصُ بِهَا الْأَزُوَرُ بْنُ قَيْسٍ؟ تَعَالَى اللَّهُ عَنْ قَوْلِ أَهْلِ الشِّرْكِ.

همانگونه که شیخ ما گفت: "مولا -عَزَّ عَزُّهُ- اراده کرد که آنان را ظاهر سازد و با آنان پنهان شود، پس آنان را آشکار ساخت. همانگونه که سید ابوعبدالله خصیبی در شعرش که در آن بیان هر امر دشوار برای جوینده هدایت است، گفته است:

(و خداوند محجوب است در پنج تنی که به آنها تشبیه شده است / در پدر و مادر و همسران و فرزند / و برادرانی که آنان دلیل بر او به واسطۀ او هستند / و آنان شاهدان او در نزدیک و دور هستند.)