سپس در را بست و گفت: ای غلام، از آنچه نزدت هست، به ما طعام ده. پس سفره گذاشته شد. و من با او خوردم، در حالی که از وحشت می‌لرزیدم. هنگامی که سفره برداشته شد، برای رفتن از او اجازه خواستم. پس به من اجازه داد. منصرف شدم، و این آخرین باری بود که از نزد ساحر خارج شدم، و باز نمی‌گردم به سوی او. سحر را می‌شنیدم و آن را تصدیق نمی‌کردم تا اینکه آن را دیدم.

[۴۷۰] وَحَدَّثَنِي أَبُو نَصْرٍ مُحَمَّدٌ قَالَ: حَدَّثَنِي الشَّيْخُ الثِّقَةُ أَبُو الْحُسَيْنِ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ الْجَلِيُّ عَنْ أَبِيهِ وَشَيْخِهِ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ الْحُسَيْنِ بْنِ حَمْدَانَ الْخَصِيبِيِّ قَدَّسَ اللَّهُ رُوحَيْهِمَا قَالَ: حَدَّثَنِي أَبُو الْحُسَيْنِ مُحَمَّدُ بْنُ يُحَيِّى الْفَارِسِيَّ وَعَلِيُّ بْنُ حَسَّانَ وَأَبُو الْحَسَنِ بْنُ أَخِي حَاجِزٍ، قَالُوا جَمِيعَاً: لَمَّا ظَهَرَ الْحَسَدُ وَالْخِلَافُ وَالدَّعَاوَي عَلَى أَبِي شُعَيْبٍ مُحَمَّدِ بْنِ نُصَيْرٍ مِنْهُ السَلامُ اِشْمَأَزَّتْ قُلُوبُنَا وَتَطَلَّعَتْ أَنْفُسَنَا إِلَى عِلْمِ مَا عِنْدَهِ فِي ذَلِكَ، فَاجْتَمَعْنَا مِنَ الْمُجَاهِدِينَ (بِسُرَ مَنْ رَأَى) اثْنَانِ وَثَلَاثُونَ رَجُلَاً وَدَخَلْنَا عَلَى أَبِي شُعَيْبٍ مِنْهُ السَّلَامُ لِنَسْأَلَهُ عَنْ حَسَادَةِ الْمُرْتَابِينَ فِيهِ وَالْمُدَّعِينَ عَلَيْهِ، فَلَمَّا اسْتَقَرَّ بِنَا الْمَجْلِسُ بَيْنَ يَدَيْهِ قَالَ لَنَا: "قُومُوا إِنَّ الْمَاءَ غَدَاً يَنْقُصُ أَرْبَعَةَ أَحْزَابٍ" فَقُلْنَا وَقَدْ قُمْنَا مِنْ عِنْدِهِ: جِئْنَا لِنَسْأَلَهُ عَنْ الشَاكِّينَ فِيهِ وَالْمُدَّعِينَ عَلَيْهِ فَأَخْبَرْنَا بِنُقْصَانِ الْمَاءِ أَرْبَعَةَ أَحْزَابٍ، وَلَوْلَا أَنَّهُ أَمَرَنَا بِالْقِيَامِ وَلَمْ يَجُزْ مُخَالَفَتُهُ لَسَأَلْنَاهُ عَنْ ذَلِكَ وَقَالَ بَعْضُ الْبَعْضِ: لَمْ يَقُلْ هَذَا إِلَّا وَهُوَ الْجَوَابُ عَنْ مَسْأَلَتِنَا، فَصِرْنَا إِلَى شَاطِيءِ الدِّجْلَةِ لِنَرْقُبَ نُقْصَانَ الْمَاءِ يَوْمَنَا هَذَا وَثَانِيهُ وَثَالِثَهُ فَلَمْ يَنْقُصْ فَجِئْنَا جَمِيعًا إِلَيْهِ وَقُلْنَا لَهُ: يَا