و همچنین مؤمن به برادرش احسان می‌کند و به او نیکی می‌کند و بر او مهر می‌ورزد. پس مولا به خاطر این عملش، یک قمیص یا دو یا سه قمیص از او کم می‌کند و او را از آن زندان خلاص می‌سازد.
و هر کس که برادرش را خوار کند یا او را بزند یا غیبتش کند یا با او سرد باشد، خداوند متعال بر قمصانش یعنی دوره های حیات بشری می‌افزاید و او را در آنها تکرار می‌دهد. زیرا عزت و بهشت مخالف، همان قمصانش در بشریت است. پس هنگامی که از آن خارج شود، در انواع عذاب مسخ شدن جای می‌گیرد.
و ذلت و زندان مؤمن، همان قمصان بشریتش است. پس هنگامی که از آن خلاص شود، به محل صفا و نورانیت منتقل می‌شود.
پس ذلت مؤمن در بشریت اگر خطایی با برادرانش داشته باشد، تکرارش در آن طولانی می‌شود. و برای مخالف، به سبب عملش در میان مؤمنین، مقامش در آن طولانی می‌شود. پس مولا -عَزَّ عَزُّهُ- به سید ما ابوشعیب سلام بر او فرمود: راست گفتی ای باب اعظم خدا.