مولا -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: بگو ای ابوشعیب!

ابوشعیب فرمود: همانا اسحاق گمان می‌کند که هشتاد قمیص، مدت کوچکی است. و این بدان روست که قمیص بشری برای مؤمن با تقدم و تأخر، تنها با اعمال است. آیا نمی‌بینی که اگر بردگانی در مقابلت ایستاده باشند و آنها را ندا دهی، آیا همه آنها پاسخ می‌دهند یا یکی به جای آنها پاسخ می‌دهد و تو را کفایت می‌کند؟ زیرا غرض تو از جمع کردن آنان، اطاعت و قبول فرمان توست؟

گفتم: همینطور است ای سیدم.

ابوشعیب سلام بر او فرمود: و همچنین تمام عالم؛ مولا از آنان جز اطاعت نخواسته است. و اسحاق گمان می‌کند که هشتاد قمیص، مدت کوتاهی است.

پس هشتاد ضربدر چهل می‌شود سه هزار و دویست سال، و هفتاد ضربدر چهل می‌شود دو هزار و هشتصد سال. پس این مدتی است که آن را عظیم نمی‌شمارد مگر کسی که نمی‌داند.

زیراکافر به مردی مؤمن احسان می‌کند، پس به او طعام و آب می‌دهد، و اگر او را پابرهنه بیند، به او کفش می‌دهد. پروردگار جهانیان دو قمیص یا سه قمیص در بشریت یا همان زندگی دنیوی که بهشت اوست، بر او می‌افزاید. زیرا دنیا زندان مؤمن و بهشت کافر است، همانگونه که سید رسول -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود.