[۴۶۵] وَحَدَّثَنِي شَيْخِي عَنْ شَيْخِهِ عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ إِبْرَاهِيمَ الرِّفَاعِيِّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ قَالَ: حَدَّثَنِي أَبُو عَبْدِ اللَّهِ الْخُصِيبِيِّ نَضَّرَ اللَّهُ وَجْهَهُ فِيمَا رَوَاهُ عَنْ إِسْحَاقَ الْأَحْمَرِ: أَنَّهُ رَكِبَ يَوْمًا يُرِيدُ دَارَ مَوْلَانَا الْحَسَنِ الْعَسْكَرِيِّ -عَزَّ عَزُّهُ- فَلَمَّا وَصَلَ إِلَى الدَّارِ عَرَفَ أَنَّ مَوْلَانَا قَدْ خَرَجَ مِنْ عِنْدِهِ مَنْ كَانَ بِحَضْرَتِهِ فَسَأَلَ عَنْ سَيِّدِنَا أَبِي شُعَيْبٍ فَقِيلَ لَهُ: قَدْ رَكِبَ إِلَى قَصْرِ الْأَخْضَرِ وَمَعَهُ جَمَاعَةٌ مِنَ الشِّيعَةِ، فَأَسْرَعَ بِاللَّحَاقِ بِهِ فَأَدْرَكَهُ وَقَدْ عَبَرَ الْجِسْرَ يُرِيدُ الْبُسْتَانَ فَقَالَ لَهُ: يَا سِيدِي، قَدْ اشْتُهَيْتُ التِّينَ وَلَيْسَ هَذَا أَوَانَهُ فَمَرَّ السَيِّدُ أَبُو شُعَيْبٍ مِنْهُ السَلامُ بِشَوْكَةٍ فَقَالَ: "يَا أَبَا مُقُوبٍ، أعْدَلْ وَكُلْ مِنْهَا شَهْوَتَكَ" فَعَدَلَ إِلَيْهَا إِسْحَاقُ وَالشِّيعَةُ مَعَهُ فَوَجَدُوهَا حَامِلَةً تِينًا، فَأَكَلُوا مِنْهَا، فَلَمَّا جَلَسَ أَبُو شُعَيْبٍ فِي الْبُسْتَانِ وَجَلَسَ بَيْنَ يَدَيْهِ مَنْ حَضَرَ قَالَ رَجُلٌ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ: يَا سَيِّدَنَا لَقَدْ كَمُلَ هَذَا الْبُسْتَانُ لَوْ أَنَّ فِيهِ الْهِلْيُونَ، فَمَا أَظُنُّ يَعُوزُهُ شَيْءٌ غَيْرُهُ فَقَالَ أَبُو شُعَيْبٍ مِنْهُ السَّلَامُ: "هَذَا الْهِلْيُونُ وَأَشَارَ بِيَدِهِ إِلَى مَسْكِيَّةٍ فَإِذَا هَيَ هِلْيُونٌ".

و با سند از شیخم، از شیخش، از ابواسحاق ابراهیم رفاعی که گفت: ابوعبدالله خصیبی برایم نقل کرد، در آنچه از اسحاق احمر لعنه الله روایت کرده است:

همانا او روزی سوار شد و قصد سرای مولای ما حسن عسکری -عَزَّ عَزُّهُ- را داشت. پس هنگامی که به سرای رسید، دریافت که مولایم کسانی را که در حضورش بودند، مرخص کرده است. پس از سید ما ابوشعیب سؤال کرد.