محمد بن جندب علیه السلام گفت: "او محمد الحمد است، و توجه در مقام ششم باب بر او واقع شد، هنگامی که به صورت ابوالخطاب سلام بر او ظاهر بود، تا جایی که محمد الحمد گفت: من در قبۀ هاشمیه، محمد بن ابی کبشه خوانده می‌شدم، و اکنون محمد بن ابی زینب خوانده می‌شوم، و به زودی محمد بن نُصَیر خوانده خواهم شد."

و اما قول او: "پشت سر من، برای طلب‌کننده‌ای مطلوبی نیست"، منظورش از پشت سر ، پیش رو بود؛ یعنی: پیش روی او چیزی جز ظهور مولای ما قائم، حجت منتظر نیست. و اگر او را به حق معرفتش می‌شناختند، از انتظار او بی‌نیاز می‌شدند."

[۴۶۴] وَحَدَّثَنِي ابُو الْقَاسِمِ عَلِيُّ بْنُ أَحْمَدَ الطَّبَرَانِيِّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ بِإِسْنَادِهِ عَنْ رِجَالِهِ عَنْ إِسْحَاقَ الْأَحْمَرِ: دَخَلَ عَلَى مَوْلَانَا الْحَسَنِ الْأَخِيرِ الْعَسْكَرِيِّ -عَزَّ عَزُّهُ- وَبِحَضْرَتِهِ أَبُو شَعَیبٍ مُحَمَّدِ بْنِ نُصَيْرٍ إِلَيْهِ التَّسْلِيمُ فَقَالَ مَوْلَانَا وَقَدْ مَثُلَ إِسْحَاقُ بَيْنَ يَدَيْهِ وَأَشَارَ بِيَدِهِ إِلَى سَيِّدِنَا أَبِي شُعَيْبٍ:

عِلْمُ الْمَحَجَّةِ وَاضِحُ لِمُرِيدِهِ وَأَرَى الْقُلُوبَ عَنِ الْمَحَجَّةِ فِي عَمًى

وَلَقَدْ عَجِبْتُ لِهَالِكٍ وَنَجَاتُهُ مَوْجُودَةٌ وَلَقَدْ عَجِبْتُ لِمَنْ نَجَا

فَأَرَادَ مَوْلَانَا إِثْبَاتَ الْحُجَّةِ عَلَى إِسْحَاقَ الْأَحْمَرِ وَمَنْ دُونَهُ، لِأَنَّ السَيِّدَ أَبَا شُعَيْبٍ بَابُهُ وَسَبِيلُهُ وَهُوَ عِلْمُ الْمَحَجَّةِ وَالطَّرِيقِ إِلَى الْمَوْلَى -عَزَّ عَزُّهُ- وَالْإِقْرَارُ بِالْبَابِيَّةِ لَهُ، وَالْهَالِكُ هُوَ إِسْحَاقُ