پس به من فرمود: آنچه را دیدی برایشان نقل کن و به آنان بشناسان که آنچه پشت سر من است، برای طلب‌کننده‌ای که مطلبش بابیّت است، نیست تا زمانی که خداوند امرش را آشکار سازد.

پس ابوعبّاد خارج شد و قصد قوم را به آنچه دید و آنچه سید ابوشعیب سلام بر او گفت، حدیث کرد. پس اسحاق و ابوعبّاد الحسن بن المُنذِر و حبیب عطّار گفتند: "همانا ابوشعیب ادعای الوهیت کرد. و اگر بر بابیّت استوار می‌ماند، هرگز در او شک نمی‌کردیم.

[۴۶۲] وَبِالْإِسْنَادِ عَنْ الشَّيْخِ أَبِي الْحُسَيْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ الْجَلِيِّ قَدَّسَ اللَّهُ رُوحُهُ عَنْ سَيِّدِنَا أَبِي عَبْدِ اللَّهِ الْحُسَيْنِ بْنِ حَمْدَانَ الْخَصِيبِيِّ نَضَّرَ اللَّهُ وَجْهَهُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ عَنْ أَبِيهِ إِسْحَاقَ قَالَ: أَقْرَأَنِي مُحَمَّدُ بْنُ جُنْدُبٍ عَلَيْهِ السَلَامُ تَوْقِيعَاً خَرَجَ إِلَى الشِّيعَةِ مِنَ الْمَوْلَى أَبِي مُحَمَّدٍ الْحَسَنِ الْعَسْكَرِيِّ -عَزَّ عَزُّهُ- وَهُوَ يَقُولُ فِيهِ: "مُحَمَّدُ بْنُ نُصَيْرٍ بَابُنَا وَحُجَّتُنَا عَلَى الْمُؤْمِنِينَ، وَنُورٌ لَهُمْ فِي الظُّلُمَاتِ مِنَ الشَّكِّ وَالشِّرْكِ، وَهُوَ لُؤْلُؤَةٌ مَكْنُونَةٌ فِي مَحَلِّ سَلْمَانَ، وَبَابٌ مِنْ أَبْوَابِنَا فَمَنْ شَكَّ فِيهِ أَوْ رَدَّ عَلَيْهِ قَوْلَهُ فَعَلَيْهِ لَعْنَةُ اللَّهِ وَالنَّاسِ وَالْمَلَائِكَةِ أَجْمَعِينَ".